საღამოს ჰანგები

საღამოს ჰანგები,
წითელი ვარდები,
თვალები, ოჰ ის თვალები
ისევ ელვარებს ,
წამები, რამდენი..
ფიქრებს განვდევნი..
შენს ბაგეს ატყვია
მკრთალი ნაღველი.
მახეში გავები ..
დნება სანთელი..
სიჩუმე, სიბნელე,
საღამოს ჰანგები..
ის მე ვარ, რომ მოჩანს
მორიგი გამვლელი..
და მაინც
ჯიუტად გაისმის
საღამოს ჰანგები...

იგ, 2010/სექტემბერი

არ ვიცი, რაღაც ..

შუაღამეა  და ისევ კომპს  უზის და ჩაჰკირკიტებს რაღაცეებს,  ამას უძილობის შეტევა ქვია..
ნებისმიერი შეტევა, ეს ძლიერად გამოხატული კარგი ან ცუდი მდგომარეობაა.. რაღა მაინც ცუდი უნდა დამემართოს, ფიქრობს, ებრძვის თავის თავს..
ამ ბოლო დროს ძალიან შეიცვალა, ეზარება ყველაფერი.. კიდევ კარგი გაუმართლა და გამოცდებზე  არ "გაფეილდა".. ბედი სწყალობს, მაგრამ კოკა როდემდე მოიტანს წყალს ..
მუშაობაც ეზარება.. თითქოს ტვინი გამოურეცხეს ისე იქცევა,  არაადეკვატურია ხანდახან..ადამიანების ამოჩემება დაიწყო.. ისე გრძნობს თავს, თითქოს მათ გარეშე ცხოვრებას ვერ შეძლებს.. მათი დანახვა ყველაფერს ურჩევია..
არც კი იცის რას /ვის დააბრალოს, მგონი მობეზრდა ერთგვაროვნება, მგონი დეპრესია დაეწყო თუ რა ხდება.. განგაშია მის გონებაში...თავს იყრის უამრავი კითხვა, რომელიც იწყება თუ
რატომ არ შეიძლება ადამიანებს ბევრი არჩევანის საშუალება ჰქონდეთ!..
როგორ შეიძლება აკეთებდე იმას, რაც არ მოგწონს და მაინც აკეთებდე, იმიტომ, იმიტომ , რომ საჭიროა!
რატომ არ შეიძლება, რატოოომ??
პასუხებს კი ჩუმი, მოგუდული ხმა სცემს: იმიტომ რომ ასეთია ცხოვრება, ყველას როდი ეცხოვრება-ო  თურმე..

არადა ის, ერთი ა რ ა ჩვეულებრივი, ოპტიმიზმით გაჟღენთილი ადამიანი იყო, ბედნიერება დასდევდა მეგზურად.. სხვებს აძლევდა რჩევებს და დღეს რატომღაც ვუყურებ და ვერ ვცნობ..ის გულნატკენსაც გავს.. მინდა,  მივიდე შევაჯანჯღარო, უიმედო ილუზიები მოიშორის, აზრზე მოვიყვანო, არ მინდა ფარ-ხმალი დაყაროს,  მაგრამ მეც ვერ ვახერხებ ამას..

მე რაღა მჭირს, არ ვიცი,  რაღაც
და ნეტავ რააა?
კარგი ფიქრო, უსასრულო, დამანებე თავი,
თორემ მე წავაალ...
აი, შენ კი, ახალგაზრდავ, ისევ იკარგები,
რა გჭირს, თავი მოგაბეზრე,
დაიცადე ცოტა ხანი, ნუ წახვალ!!!!

 2010წელი,  უკვე 1 სექტემბრის  განთიადი
იგ

შემოიხედე გენაცვალე (ან ხანდახან მაინც შემოიხედე)

დავიწყებ იქიდან, რომ საერთოდაც არა ვარ გურმანი, ჩემთან ერთად ჭამა ზოგჯერ ჩემს ოჯახის წევრებსაც არ უყვართ, ანდა რა სასიამოვნოა იატაკზე გართხმული თეფშიანი და ლუკმებით პირგამოტენილი ადამიანის ყურება, რომელიც ჭამს, თან ტელევიზორს უყურებს და კიდევაც ასწრებს ილაპარაკოს  იქამდე, სანამ არ გადასცდება... და მერე "ოოპს!"
მაგრამ მოხდა საოცრება და მომინდა ხინკალი, მწვადი, ქაბაბი, ხაჭაპური და ლუდიც კი! ხოდა,  როცა ხელი ჩავიქნიე, "ჯანდაბას ჩემი დიეტა-თქო", ჩემს საყვარელ მეგობრებთან ერთად შევიხედე "გენაცვალეში". აი, მართლა კი გვენაცვალა..  თავი მოვიკალი ჭამით (რა გასაკვირია, 2 კვირის ნანერვიულები და უჭმელი ვიყავი), ჩემს მიერ გადამუშავებული საკვები პროდუქტების ჩამონათვალი ასეთია:  5 ცალი ხინკალი, 1 ნაჭერი ხაჭაპური, 1 ნაჭერი მწვადი, ნაცევარი ქაბაბი, 1  კათხა ლუდი, 250 მლ მინერალური წყალი "ლიკანი"..შედეგად გაბერილი მუცელი, ნაღრძობი კუჭი.. დაბინდული გონება და ნუ რავიცი, კიდევ რაა :D

უი, კიდევ რა და კიდევ ერთი ლექსი. მეცინება თან:

სულ არ ვგავართ ერთმანეთს ეს ვიცი,
არასოდეს გამიტეხავს ფიცი,
ხვდები იმას, რომ ისევ გიცდი?
სავსე მთვარე რომ დანათის თბილისს,
ქალაქი კი განაბული  თრთის..
მოდის სიო, მთაწმინდიდან  ქრის,
სულ არ ვგავართ ერთმანეთს ეს ვიცი,
მაგრამ მაინც რუსთველზე გიცდი,
მაგრამ მაინც კიდევ ერთხელ ვცდი.
ბედისწერა ნუთუ მეც დამსჯის?

აი ასე, როცა კუჭი მძიმდება, ადამინის გონება გადაიტვირთება ხოლმე, აზრებიც მძიმდება, რითმა იფანტება სადღაც და მოდის მერე ნელ-ნელა, წვეთ-წვეთად..მაგრამ რითმა  მაინც მოდის.. :)

31/08

სამსახურში დაწერილი ლექსი

მიყვარს პოეზია და პროზა,
არ ვიღებ წამლის დოზას,
არ გავხდები მონა,
ჩემი დრო მალე მოვა..
არ ვუჩივი მუზას,
ჩემთან მოდის, როცა მგრუზავ,
ასე ხდება, თითქმის მუდამ.
ზოგიერთს სწამს  ღმერთი ბუდა..
ჩემთვის ერთი არის ღმერთი..
ნუ, მე არვის არას ვერჩი,
დრო მოვა და ამას  ვეტყვი..
სწორედ ახლა, ამ წუთებში
შიმშილსა ვგრძნობ და  ვარ მხეცი.. :)

30/08, 12:45

როცა სათქმელი არაფერია

კარგია,  როცა სიტყვები სათქმელს გამოხატავენ, ადამიანები  მგრძნობიარენი არიან და რაც მთავარია არსებობს თემა, საგანი, რომელზედაც შეიძლება ისაუბრო. ისაუბრო დაუსრულებლად, აზრიანად, სასიამოვნოდ.. მაგრამ ხდება ისეც, რომ სათქმელი შემოგელევა, თითქოს გონებაში აკოწიწებს რაღაცას, მაგრამ ხვდები რომ უაზრობა გამოდის მისი გამოთქმა. მაშინ ჯობია გაჩუმდე.. ჯობია დაიცადო მანამ სანამ სათქმელი ყველაფერი იქნება.. თუმცა დუმილი სულაც არაა ცუდი, დუმილში ზოგჯერ მიხვდები იმ ყველაფერს, რაზეც შეიძლება ისაუბრო, უბრალოდ უხერხულია ეს მდუმარებაც, არა?

***
როცა სთქმელი არაფერია,
მაშინ გაჩუმდი და დაიცადე,
დუმილი ხშირად ყველაფერია
დაფიქრდი შენთვის, რა განიცადე?... 

Real story

ის ონკოლოგიურ საავადმყოფოს მე-7 სართულის აივანზე იჯდა. ავადმყოფი არ იყო. იმის თქმა მინდა, რომ ამ საავადმყოფოს პაციენტი არ იყო, თუმცა ბევრ რამეს უჩიოდა ამ ბოლო დროს, განსაკუთრებით გული სტკიოდა, ოღონდ არა პირდაპირი გაგებით...
აგვისტოს მცხუნვარე მზე ადგებოდა ფანჯრებს და აივანს. ის თითქოს ვერც გრძნობდა.. ხან თვალდახუჭული იჯდა, ხანაც მიაშტერდებოდა თვალწინ ხელის გულივით გადაშლილ თბილისის შემოგარენს.. ისეთი სიცხე იდგა, ქალაქი მირაჟივით იკლაკნებოდა შორიდან.. სამარისებური სიჩუმე მეფობდა საავადმყოფოში, ავადმყოფების კვნესაც კი არ ისმოდა. 
კვირა დღე იყო, ეს კი კარგად ახსოვდა, სამი დღე გავიდა რაც აქ იყო.. სამი უსაშველოდ გაწელილი დღე.. იცოდა კიდევ დიდხანს მოუწევდა გაჩერება.. გაუნძრევლად დიდხანს იჯდა, ხელში წიგნი ეჭირა, გადაუშელილი, მაგრამ მრავალჯერ წაკითხული "კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა".. მასაც უყვარდა, ყველა უყვარდა და უყვარდა ლიტერატურაც.. მხოლოდ მაშინ შეტოკდა, მზე რომ ღუბლებს შეერია, თითქოს თვალთ დაუბნელდა, ზემოთ აიხედა- მოკრიალებულ ცის თაღზე რამდენიმე ღრუბლის ნაგლეჯი დაგორავდა და მზეც სწორედ მათ ამოეფარებოდა ხოლმე..
ასე გავიდა საათები.. მას ჰქონდა მოლოდინი.. მოლოდინი კი იმდის მომცემი იყო.. რეანიმაციიდან კარგი ამბები მოდიოდა და აღმოხდა: "მგონი გადავრჩით".

პ.ს. მას უკვე ერთი საუკუნის  მეოთხედი ცხოვრების გზა გაეარა ( ნუ ერთი წლით ნაკლები).. რატომღაც ახლა ჩაფიქრდა, დაფიქრდა. ახლიდან შეაფასა და გადააფასა ღირებულებები.. მიხვდა, რომ ერთ-ერთი იმათთაგანი იყო, ვისაც პასუხისმგებლობა ყველაზე მეტად აკისრია, მიხვდა თავის მისიას, მიხვდა, რომ ის სჭირდებათ და მიხვდა მთავარს, რომ ცხოვრება ღირს, ღირს იმად, რომ იბრძოლო და გამარჯვების სიხარულით იზეიმო, როგორც ახლა, ღირს იმად, რომ გიყვარდეს და შენი სიყვარულით მოიპოვო კიდევ უფრო მეტი სიყვარული.. მიხვდე , ცხოვრება და სიცოცლხე ღვთისგან ნაბოძები საჩუქარია...

უკვე მოსაღამოვებულიყო, ლისის ტბის მხრიდან სიგრილე წამოვიდა და ნიავმა თმები გადაუწია.. ტანში სიცივის შეგრძენამ და ჟრუანტელმა დაურბინა.. ერთხანს კიდევ გაჩერდა აივანზე,თვალი გაუსწორა შორიდან მკაფიოდ დანახულ სამების ოქროსფერ გუმბათს, პირჯვარი გადაისახა და პალატის სიღრმეში თვალს მიეფარა.. 

21/08

* * *

რა ვიცი, ვიცი, არ ვიცი..
სწორედ ამიტომ განვიცდი.. 
დრო გადის, მაინც დაგიცდი..
რა მოხდა, ოცნებას დამიშლით?
გრძნობებს არასდროს ავიშლი.. 
მივდივარ ჩემი გზით, გამიშვით!..