სამსახური, სამსახური, სამსახურიიიიი ...

დღევანდელი გადასახედიდან და განსაკუთრებით ღამის 1-ლი საათის კვალობაზე რომ ვფიქრობ,  რა ბედენა იქნებოდა ცხოვრება სამსახურის გარეშე, საქმის გარეშე.. უაზრობა და მოწყენილობა დაისადგურებდა.. 
ამ ბოლო დროს ჩემი ცხოვრება მართლაც მექანიკურად დაქოქილ საათს დაემსგავსა. ვდგები დილით ადრე ისედაც გამთენიისას ჩაძინებული, ვცდილობ არ დავაგვიანო სამსახურში, რადგან ტაბელი უნდა გავატარო და მისვლის დრო დავაფიქსირო.. არ უნდა დავაგვიანო.. ეს ფაქტი უბრალოდ "ტეხავს", თან ხელფასი ჩამომეჭრება, როგორც დაგვიანებაში შემჩნეულს.. 
ყოველი დილა ერთმანეთს ჰგავს, ვიღვიძებ, ვდგბი, თუ ვასწრებ ვვარჯიშობ, დილის ლოცვას აუცილებლად ვკითხულობ,  ასევე თუ ვასწრებ ვსაუზმობ და  მივიდვარ სამსახურში .. 
მივდივარ და ვმუშაობ, ვმუშაობ, ვმუშაობ.. ვასრულებ ჩემს საქმეს, ვიღიმი ხშირად  ფორმალობისთვისაც და შემრჩენია იმის თავი, რომ მივხვდე:  ჩემი ცხოვრება მექანიკურია, თუმცა ჩემ თავს გამოვუტყდი, რომ სამსახურის გამო ბევრი პირადი გვერდზე გადამიდია.. არ ვიცი, რაღაც უცნაურს "კაიფს" ვიჭერ.. არ ვიცი არც მე ამას რა ჰქვია..
შეიძლება ვინმეს გაუკვირდეს, მაგრამ სამსახურში მივდივარ მაშინაც, როცა მცივა, ან სიცხე მაქვს, ან მახველებს, ან უბრალოდ მეზარება და მეძინება, იმიტომ რომ ის ჩემი სამსახურია, ანუ ვალდებული ვარ, უნდა გავაკეთო საქმე, ასეთი ვარ. ან გავაკეთებ კარგად, ან საერთოდ არ უნდა გავაკეთო. პასუხიმგებლობას არ გავურბივარ, პირიქით, ზედმეტიც მაქვს მგონი..
  ასე დაიწყო მაშინ, როცა ჯერ კიდევ 19 წლის ვიყავი.. მაშინ მე თვითონ გადავწყვიტე, რომ უნდა მეპოვა სამსახური, ჩემი საქმე.. ვიპოვე კიდეც.
მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა.. დავიწყე სულ ნულიდან.. ვიმუშავე სტაჟიორად, უხელფასოდ, ბევრი ვიბოდიალე, ცხოვრებისეული გამოცდილება მივიღე , გავიზარდე პროფესიული თვალსაზრისითაც.. ბევრი ეტაპის შემდეგ  შრომა ნამდვილად დამიფასდა.. მე დღეს მენჯერი ვარ.. ვგრძნობ, რომ პატივს მცემენ, ჩემს სამქეში კომპეტენტურ ადამიანად მივაჩნივარ თანამშრომლებს.. 
ამასობაში, ჩემს სამსახურში ბევრი დადებითი და უარყოფითი აღმოვაინე, მაგრამ რაც მთავარია, არის ამოუწურავი პოტენციალი, რაც მე დღემდე მაჩერებს ერთ ადგილას  და მიადვილებს მარტივად შევხედო ყველაფერს.. მოვიკრიბო ძალები და ახალი ენთუზიაზმით შევუდგე სამუშაო დილას.. 
და ყველაფრის მიუხედავდ, მაინც ვიცი რომ ეს სამსახურიც, უკმაყოფილება, წარმატება თუ წარუმატებლობა მე მეკუთვნის, მე მაქვს ჩემი დამოუკიდებელი ცხოვრება, რომლებსაც სხვებს მხოლოდ ვუზიარებ, ალბათ საბოლოოდ სწორედ ეს მხიბლავს. 
"ცხოვრება ყოველთვის კარგია, რადგან ყოველთვის შეიძლება უარესი იყოს"–ო და  ალბათ დავიჭირე მე ეს მომენტი, რომელიც მასაზრდოებს და არა მარტო მე, ბევრ ჩემნაირს აი,  სწორედ ამ "კაიფის" განცდა გვხიბლავს ალბათ.. 


ანი ღაღანიძე, გიორგი ყურაშვილი–  ახლა მიხვდებით რაშია საქმე.. რატომაა უკვე მერამდენე ღამე თეთრად ნათენები ყველაზე დიდი ცის ქვეშ.. 
იდეაში,  სახალისო პოსტო მინდოდა რომ გამომსვლოდა, მაგრამ რაღაცნაირად დამაფიქრებელი გამოვიდა.. დამეთანხმეთ, მეგობრებო, რომ ყოველი დღე რაც არ უნდა იყოს, მაინც საინტერესოა,  თავისებურად განსხვავებული და უცნაური.






იგ


2012 წლის 13 აპრილი 

მე დავბრუნდი . . .

დიდი ხანი გავიდა რაც ჩემს ბლოგზე არაფერი დამიწერია.. 

არასოდეს ვუჩიოდი მუზებს. შემოქმედებითი კრზისი დამემართა თუ რა იყო მეც არ ვიცი.. ამ დილას კი როგორც კი გავიღვიძე, მომინდა აქ შემომეხედა, ნეტავ რა ხდება-თქო, მესიამოვნა, როდესაც რეტინგს შევხედე, 26841 სტუმარს ითვლის უკვე  "Across the universe"-ი, ეს იმას ნიშნავს, რომ კიდევ უნდა დავწერო საინტერესოდ და სასიამოვნოდ. 
ბევრმა წყალმა ჩაიარა, დიდი და ცივი ზამთარიც გადავაგორეთ.. გაზაფხულის ხალისი უკვე იგრძნობა ისე,რომ ადამიანების სულში შეაღწია.. ჩემთან ასეა და რავიცი.. 
ბევრი უთქმელი სიტყვა დამიგროვდა და ვიტყვი ჩემს სათქმელს როგორც ყოველთვის "სამყაროს გავლით"


ჩემთან აი ასეთი გაზაფხულია, მთლად უღრუბლო არა, მაგრამ სასიამოვნო შეგრძენება, როცა ცოცხალი ხარ, გიყვარს და გიხარია ! 

იგ
2012 წლის 24 მარტი

პოსტი არფერზე და ყველაფერზე

ადამიანებს დროდადრო უჩნდებათ სურვილი თავიაანთი გულის ნადები სხვებს გაუზიარონ. დღეს ასეთ ხასიათზე ვარ, მაგრამ რომ მივიხედ-მოვიხედე ჩემს გარშემო კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო, ვინც მოთმინებით მიმისმენდა და კარგ, ჭკვიანურ დარიგებასაც მომცემდა. 

ბლოგი მონოლოგების საწერად არ შემიქმნია, მაგრამ სწორედ აქ, დავწერ, “მთელი სამყაროს გავლით” მოგაწვდენთ ხმას.

შარშან ამ დროს ბლოგზე წინა საახალწლო განწყობა გუგუნებდა, ბევრი საახალწლო პოსტი დავწერე.. მეც ვისიამოვნე და იმათაც, ვინც წაიკითხა. გასული წლის რეზიუმეც გავაკეთე და ახალ წლის იმედიანი პროგნოზები გაგიზიარეთ..

 წელს ჩემი პასიურობა მე თვითონ მაოცებს. იმის განცდაც კი არ მაქვს, რომ არა თვე, არამედ ერთი მთლიანი წელი გავიდა და უკვე ახალი 2012 წელი იწყება სულ რაღაც 13 დღეში .

ალბათ ბოლო დროს ჩემს ცხოვრებაში განვითარებულმა მოვლენებმა განაპირობა. ერთბაშად გავიზარდე 25 წლის ასაკში, ეს ასე ადვილი ხომ არ გგონიათ? რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, აქამდე თავი კიდევ პატარა ნებიერა ბავშვი მეგონა  და ამ როლის თამაშს ვაგრძელებდი, მაგრამ უკვე აღარ გამომივა. კარგი გაკვეთილები ჩამიტარა თავად ამ უცნაურმა ცხოვრებამ, ხანაც საოცრად ტკბილმა და ზოგჯერ აუხსნელად მწარემ.

დავასკვენი, რომ მთავარია შემდეგი:

·         *იყავი გულწრფელი და შენი სიმართლე იქნება შენი ფარი ყველგან და ყველაფერში;

·        *არასდროს იყო გულგრილი შენს ირგვლივ მიმდინარე მოვლების მიმართ, სირაქლემას როლში ყოფნას არ გირჩევთ;

·         *სამართლიანად ნეიტრალური პოზიცია შეინაარჩუნეთ ყოველთვის;

·         *საკუთარ თავს დატეხილი უბედურება/პრობლემა სხვას არასდროს გადააბრალოთ. საკუთარი თავიდან დაიწყეთ ძიება. არ უნდა შეშინდე, პირიქით, ეს გაგაძლიერებს.. 

·         *ცხოვრებაში ჩადენილი შეცდომების ნუ შეგეშინდება. მთავარია აღარ გაიმეორო და ამ ყველაფრიდან გამოცდილება მიიღო;

·         *ეს სიმართლეა და ნუ შემეკამათებით, საკუთარი ყურით გაგონილის დაჯერება უნდა ვისწავლოთ და არა რამდენიმე ადმიანის მიერ გადმოცემული ამბავის; 

·         *ბოდიშის მოხდა უნდა შეძლო, სინანული არასდროს არ არის გვიანი. შეიძლება გაფუჭებულ საქმეს ვეღარა უშველო, მაგრამ მეტჯერ ხომ აღარ წაახდენ რასმე?!;

·         *როდესაც რეალობას ვერ შეცვლი, არსებული სიტუაციის მიმართ დამოკიდებულება უნდა შეიცვალო. სხვანაირად უბრალოდ ვერ იცხოვრებდა ადამიანი.. მიკვირს, მაგრამ ასეა მოწყობილი ღვთისაგან, ყველაფერს (თითქმის) ეგუება ძე კაცისა; 

კი მიჭირს დღემდე რაღაცეების/ვიღაცეებს თვალი გავუსწორო ისე, როგორხ საჭიროა, მაგრამ ვცდილობ და გამომივა;

·         *თავში არ უნდა აგივარდეს არაფერი, არც საზოგადოებრივი პრივილეგია და არც საკუთარი შესაძლებლობებით მიღწეული (კიდევ კარგი ბატონ-ყმობა გადავარდა დიდი ხნის წინ, თორემ რა გვეშველებოდა: ვაი) 

·         *ძალა, მართლა ერთობაშია J  და უნდა გწამდეს და გჯეროდეს- თუ მართლა მთელი გულით მოინდომებს ადამიანი, ყველაფერი შესაძელბელიაო

. 

ახალი არაფერი დამიწერია, ისედაც ბევრჯერ გაგონილი, დაწერილი თუ მოყოლილია ამაზე კარგად და ხატოვნად..  უბრალოდ, მთავარი ის არის, რომ გვახსოვდეს ეს ყოველივე!!

ჩემი გადმოსახედაიდან ვამბობ: “ვარდისფერი სათვალიდან” სამყაროს ცქერა შიშველი ხელებით უბრალოდ ძნელი ყოფილა.

 ხვალ უკეთესი დღე გათენდება და ერთი სული მაქვს ეს 2011 წელი გავიდეს, წავიდეს, მოშორდეს :)

პ.ს. არასდრის მითხოვია თქვენთვის, ვინც შემოდიხართ/მოხვდებით შემთხვევით თუ გააზრებულად/ ბლოგ "Across the universe"-ზე, ახლა   გთხოვთ, მიაწერეთ კომენტარი ამ  პოსტის ჩაკითხვისას. მაინტერესებს რამე ხომ არ გამომრჩა, კიდევ რა არის მნიშვნელოვანი..  :) 

მადლობა 

იგ 

18/12/2011

New post

მე არ მინდა ვიყო "ცივსისხლიანი"...:)

ადამიანი თავისი ტვინის ძალიან მცირე პროცენტს იყენებსო თურმე....რამდენს შევძლებდით თუნდაც კიდევ ამდენის გამოყენება რომ შეგვძლებოდა.......და საერთოდ რა იქნებოდა რომ გამოგვეყენებინა მთელი ჩვენი შესაძლებლობები...იქნებ მე შემიძლია ფრენა და ვერ ვხვდები, იქნებ შემიძლია დროის უკან დაბრუნება და ბევრი რამის შეცვლა, იქნებ არ მჭირდება შეცდომებზე სწავლა, იმიტომ რომ მათ არ ვუშვებ...იქნებ მე ვარ წინასწარმეტყველი... იქნებ შემიძლია არ ვისუნთქო, არ მტკიოდეს, არ ვგრძნობდე, ვაკონტროლებდე ჩემს ემოციებს და ვიდგე მათზე მაღლა...იქნებ მე ცხოველების ენა მესმის...იქნებ მე თქვენ აზრებსაც ვკითხულობ... იქნებ...იქნებ ...იქნებ...ალბათ ბევრი რამე შეგვიძლია ჩვენ, ადამიანებს....და მაინც ყველაზე მნიშვნელოვანი - იქნებ შემიძლია როცა მოვინდომებ გადავხედო ჩემს ქვეცნობიერს და უამრავ კითხვას გავცე პასუხი- რატომ არ ვარ ბედნიერი, როცა ყველაფერი კარგადაა თითქოს?? ან რა მიხარია ზოგჯერ უამრავი პრობლემით გარემოცულს??? რატომ ვქმნი ზოგჯერ წვრილმანისგან ტრაგედიას და რატომ ვარ სხვა დროს არაადეკვატურად ინდეფერენტული?? ...რატომ ვართულებ მარტივს? ან სიმშვიდე რატომ მეზიზღება??...მე არ მჯერა ბედის- მე ვიცი რომ თითოეული მოვლენა ჩვენს ცხოვრებაში ჩვენი აზრებით ან აკვიატებული იდეებით მოვიზიდეთ, სწორედ ამიტომაა ოპტიმისტებს ყოველთვის მეტად რომ უმართლებთ- ისინი თავად იზიდავენ დადებით მოვლენებს...მე კი ჩემი პესიმისტური ახირებით რომ „ეს არ გამოვა“, ხშირად დამინგრევია ის, რაც წესით გამოდიოდა.... რამდენი მეგობარი ან ნაცნობი მყავს , რომნლებიც სულ ცდილობენ გრძნობების და ფიქრების კონტროლს და მათი ცხოვრება რა თქმა უნდა მეტად გათვლილი და უპრობლემოა ვიდრე ჩემი...მაგრამ მე რომ არც მიცდია??? ბოლომდე რომ მივყვები ყველა ემოციას??? განა არ შემიძლია, მაგრამ რომ არ მინდა??? ......ალბათ ბევრი რამე შეგვიძლია ჩვენ, ადამიანებს....მაგრამ ალბათ იმიტომ ვართ ადამიანები, რომ ვერ ვიყენებთ ამ შესაძლებლობებს... ასე რომ...:) პრაგმატულებო, პრაქტიკულებო, არაემოციურებო- ნუ კარგავთ თქვენს ადამიანურობას....იცხოვრეთ, იგრძენით, გრძნობების ნუ გეშინიათ!! რაც უფრო მეტს გრძნობთ, მით უფრო ცხოვრობთ!! ...და მეც გავაგრძელებ ძველებურ, მშფოთვარე ცხოვრებას:) დავუშვებ ისევ შეცდომებს, და ვერც ვისწავლი მათზე, ...ისევ ვიგრძნობ, ისევ განვიცდი, ისევ მეტკინება, არც წინასწარმეტყველება მინდა და არც თქვენი აზრების კითხვა,- მოულოდნელობას არაფერი ჯობია...მე გულგადაშლილი შევხვდები ცხოვრების ყველა დარტყმას...მერე ამ დარტყმას ისევ სიხარული ჩაანაცვლებს...მე ვიცხოვრებ...იმიტომ რომ მე ვარ ადამიანი....


ბუშკა -The author


2011 წელი 

"მინდა გაკოცო, მაკოცოო... "

უკვე მეორე კვირაა იძულებითი შიდა პატიმრობა მაქვს.. 
ამასობაში კი ბევრი რამე შეიცვალა, ჩემი ცნობიერების ჩათვილით.
გავიგე, რომ აწი  ჩვენი მშვენიერი თბილი ქალაქის  გალამაზებულ პარკებსა და სკვერებში ამბორი რომ მოგვინდეს მიჯნურთან ან მეუღლესთან, GF-თან თუ BF-თან, დაგვაჯარიმებენ, გაგვაძევენ სკვერიდან და არა მარტო კოცნის გამო, არ უნდა "წამოვიპლაკოთ" (ფეხები დავალაგოთ  სკამზე).  გარდა ამისა, ქუჩაში და საზოგადოებრივი თავშეყრის სხვა ადგილებში  ლუდის დალევაც იკრძალება.
არც ქუჩაში ზასაობაზე ვგიჟდები და ლუდი საერთოდაც არ მიყვარს, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ასეთი ქცევების სანქცირება მიუღებელია,  საზოგადოების უმრავლესობა პიროვნული თავისუფლების ხელშეხებად აღიქვამს. თან ჩვენ ხომ ევროპას ვბაძავთ და კოცნა არც ერთ ევროპულ ქვეყანაში არ არის აკრძალული. ამ სახით სიყვარუ­ლის გამოხატვას ზღუდავენ ინდოეთში, სამხრეთ აფრიკასა და სამხრეთ კორეაში. პაკისტანში კი წყვილს, რომელსაც საჯარო კოცნის დროს "წაასწრებენ", ქორწინების დამადასტურებელ ცნობას სთხოვენ - დაქორწინებულ მოსიყვარულე წყვილს უფრო მსუბუქი სასჯელი ელის, ვიდრე დაუ­ქორწინებელს. 
ასეთი აკრძალვების დაწესება ალბათ მისაღებია მხოლოს იმ შემთხვევაში, თუ კოცნა და ლუდის დალევა "ზღვარს გადავა", გარშემომყოფთა სიმშვიდეს და მყუდორებას დაარღვევს.
 პოსტს რომ ჩაიკითხავთ, ამ ლინკს გაყევით, გასული შაბათის პოსტსკრიპტუმი თუ არ გინახიათ. 
საჯაროდ კოცნის აკრძალვას კი ისეთი აჟიოტაჟი მოჰყვა, მგონი ასე გაზრდილ კომუნალურ  გადასახადზე არ უნერვიულიათ. სოციალურ ქსელებსა და ფორუმებზე განსჯის საგანი აკრძალული კოცნა და ლუდის დალევა  გახდა. 
მოკლედ, განსაკუთრებით ჩემი თანატოლი გოგო-ბიჭები და არა მარტო ისინი  ჩაებნენ საპროტესტო აქციაში,   რიყის ახლად გახსნილ პარკში  გუშინ (24/06) საღამოს თავიანთი რჩე­ულების  მიმართ სიყვარული საჯარო  კოცნით სახალხოდ გამოხატეს. "ივენთზე" მოსაწვევი მეც მივიღე სოციალურ ქსელში, ვერ მოგატყუებთ, არ წავსულვარ.. 
უბრალოდ დავფიქრდი, ფიქრისთვის  დრო კი ნამდვილად მქონდა.. ერთის მხრივ,  ადამიანმა შეიძლება იფიქროს, რატომაა ვიღაცისთვის შეურაცხმყოფელი, თუკი ჩემს შეყავრებულს ვაკოცებ? რატომ უნდა იყოს აკრძალული სითბოსა და სიყვარულის გამოხატვა ისეთი უწყინარი ფორმით, როგორიცაა კოცნა? მეტი საქმე არ აქვთ კანონმდებლებს და შემდგომში  კიდევ ბაღებისა და სკვერების დაცვის თანამშრომელბს  წყვილების თვალთვალის გარდა, არიქა როდის დაიწყებენ კოცნაობას შენიშვნა რომ მივცეთო??? მესმის, რომ გასაკეთებელი ბევრი აქვთ და შეუძლება აღარ იციან რა გააკეთონ.. 
მეორე მხრიდანაც შევხედე ამ ფაქტს, მე მშობელი (არ ვარ ჯერ მშობელი, მაგრამ), რომელიც ვასეირნებ/ვათამაშებ  ბავშვს და სკვერში "აპლაკული " წყვილი კოცნაობს.. ნამდვილად გავღიზიანდები და არ მომინდება ჩემმა პატარამ ამას შეხედოს, ნუ უდროოდ მაინც.. ყველაფერს კი თავისი დრო აქვს.. 
ბოლოს დასკვნა ასეთი გავაკეთე: ხალხო, გინდათ აკოცოთ, გაკოცონ, გვაკოცონ, ვაკოცოთ და ა.შ. ზღავარს მაინც ნუ გადავალთ, მთლად ამორ-ალურად რომ არ გამოვიდეს. 
პოსტსკრიპუმის სიუჟეტში  კი ნახავთ, რომ პარკში მჯდომი "მოზასავე" წყვილების ცქერით შეშფოთებული პენსიონერი ადამიანს და ძაღლს ადარებს ერთმანეთს. დავეთანხმოთ, რომ ადამიანებს იმპულსების მართვა შეგვიძლია ძაღლებისგან განსხვავებით და თან საქართველოში ვცხოვრობთ. =)
 ლუდისა და სხვა სასმელის აკძლავას რაც შეეხება, "დავსერჩე" ინტერნეტში და კანონიც გადავიკითხე,  მუხლი 171 შეგიძლიათ თქვენც იხილოთ.. კოცნის შესახებ ამკრძალავი ნორმატიულ აქტი კი ვერა მოვიძიე რა, თუმცა ისიც შევიტყვე ამასობაში, რომ რიყის პარკში (სხვაგან არ ვიცი), დაცვა კოცნას აღარ დაუშლის წყვილებს. ალბათ დათანხმდნენ დიდი ფანჯრიდან პარკის ხედის ხილვას კოცნით დაკავებული წყვილების ფონზე. =) 

და ბოლოს, აკრძალული ხილი გემრიელია და თავის დროზე თამბაქოს მოწევაც ხომ აიკრძალა.. რა აღარ ეწევიან თუ?! 

დიდი (ა)კრძალვით, 
იგ 
ივნისი, 2011 
   

IG-ს ბლოგი "Across the universe"

"Across the universe"- სწორედ ასე ჰქვია ჩემს პირად ბლოგს, რომელიც 2010 წლის 7 აგვისტოს "დაიბადა"  და  მშვიდად არსებობს  თავის მოუსვენარ ავტორთან ერთად  =) 
არასდროს არავის უკითხია, რატომ ჰქვია  ბლოგს მაინცდამაინც  "Across the universe", მე მაინც გეტყვით, სწორედ სამყაროს გავლით ვცდილობ თქვენამდე მოსვლას და მეტი არაფერი.. 
მე ბავშვობიდან ვწერ. სანამ წერა-კითხვას ვისწავლიდი, იქამდე ზეპირად ვთხზავდი ათასგვარ ამბებს, უკვე მეორე კლასში კი რვეულში დავწერე ზღაპარი, რომელიც რამდენიმე ეგზემპლარად გადამიწერია და კითხვაზე: რას აკეთებ ირინა, რად გინდა ამდენი ცალი-ო, მიპასუხია, რომ ეს ჩემი წიგნია და უნდა გავყოდო-თქო. 
მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა, არა ერთი რვეული გაივსო ჩემი ნაწერით, უკვე დიდი გოგო ვარ, ჩემგან მწერალი ვერ დადგა, გიჟ-პოეტად კი სახლშიაც მაკურთხეს და მეგობრების წრეშიც. ამ ბლოგამდე სულ ჩემთვის ვწერდი, ეს ერთგვარი ჰობური თერაპიაა, განტვირთვა.. რაც მაწუხებდა და მაწუხებს, მიხაროდა და მიხარია, მტკივა და ა.შ. წერისას შვებას ვგრძნობ.. დიდი ვერაფერი თუ გამომდის ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია ეს მე მშველის და ალბათ ბევრ სხვასაც. 
ადამიანის ცხოვრებაში კი ბევრი რამ იცვლება, ერთ მშვენიერ დღეს, ჩემშიც ბევრი უცნაური რამ მოხდა, უცებ ისიც მომინდა ჩემი ნაწერი ვინმე სხვას წაეკითხა, მომინდა გამეზიარებინა ამდენი დაგროვილი ნაჩხაპნი..  ამისთვის კი კარგი საშულებაა გქონდეს ბლოგი, ერთგვარი საიტივით, სადაც შესაძლებელია საკუთარი ნაწერის გამოქვეყნება, "დაპოსტვა",  კომენტირება. რატომღაც Blogger-ის სერვისი ავირჩიე და ზუსტად ხუთ წუთში უკვე მქონდა ჩემი პირადი ბლოგი.  ერთი მე-ღა ვაკლდი ქართულ ბლოგოსფეროს და მეც "დავდგი ფეხი" აქა მშვიდობით.. 
მას შემდეგ მე და ჩემი ბლოგი რაღაცნაირად დამოკიდებულნი ვართ. ეს ჩემს გარეშე ვერ ძლებს და მე მის გარეშე ვერ აღმოვთქვავ სათქმელს თამამად.  
როგორც კი დროს ვიხელთებ თავისუფალს, მაშინვე ვცდილობ ახალ-ახალი ამოფრქვევები გამოვაცხო. 
 ჩვევად მექცა, ყოველ დღე შევამოწმო სტატისტიკა და მიხარია, რომ დღითი დღე იზრდება ჩემი ბლოგის "ვიუერთა" რაოდებობა, არადა დიდად არ ვაპიარებ ჩემს ბლოგს.. ჩემთვის მაქვს.. ნამდვილად სასიამოვნოა, რომ  არ გეზარებათ აქ შემოიჭყიტით, კომენტარი დამიტოვოთ.. 
Kiwi,  ყველაზე პირველი იყო, რომელმაც გზა დამილოცა ბლოგოსფეროში.. მადლობა კიწუნია  შენ.. 
მადლობა ყველას თქვენ, ვინც კითხულობთ.. ჩემს პატარა სამყაროში თქვენი ყოველი ვიზიტი მე აზარტს მმატებს და მიბიძგებს სულ უფრო მეტი სასიამოვნო პოსტი დაგახვედროთ.  გულწრფელად მივიღებ თქვენს კრიტიკასაც და გავითვალისწინებ. 
 სწორედ სტატისტიკამ და ძალიან ბევრმა გულწრფელად დადებითმა დამოკიდებულებამ გადამაფიქრებიანა ჩემი ბლოგის,  "Across the universe"-ის წაშლა, რაღაც მომენტში, მინდოდა გამექრო, მაგრამ არა, დაე იყოს.. და კეთილი იყოს ყოველთვის თქვენი აქ მობრძანება. 


იგ
ივნისი, 2011 
 

Odnoklassniki vs Facebook

არ გვინდა კამათი, ისედაც ხომ ყველამ ვიცით, ორივე -Odnoklassniki (ოდნო) და Facebook ერთი და იგივე ...  ნუ, ორივე ერთიდა იგივეა, სოციალური ქსელია,  მაგრამ მაინც რომელი სჯობს, მაინც, მაინც, ჰაა, მაინც??  გემოვნებაზე კი  არა დაობენ, მაგრამ სწორედაც გემოვნებაზე დაობენ. 
სოციალურ ქსელ Facebook-ზე დავპოსტე ერთხელ.. კატეგორიულად  და ხმამაღლა განვაცხადე მაშინ, რომ  აღარ მინდა ფეიბუქი-მეთქი, მაგრამ რატომაც არ მინდა-თქო და "ქომ ბექ"  გავაკეთე მალევე.. არა მარტო "ფეისბუქში", არამედ საზღვრები გავაფართოვე და ოდნო-ში "გავიჩითე".. ჩემდა საბედნიეროდ, მინდა ავღნიშნო, რომ ორივე შემთხვევაში მე ბევრისგან განსხვავებით ძალიან ვხალისობ, ზედმეტადაც კი.. 
და დღეს რატომღაც მომინდა, რომ შემედარებინა ეს ორი სოციალური ქსელი და განსაკუთრებით გატაცებულ ადამინებს მივცე საშუალება აირჩიონ რომელი უკეთესია.
"ოდნოები" -ის მთავარი არსი ძველი კარგად დავიწყებული  ნაცნობების პოვნის შესაძლებლობაა.  თუმცა, საქართველოში ის ძირითადად გოგოების დასაკერად გამოიყენება (ან, გამოიყენებოდა). პირველი ნაბიჯი ადრესატის  ყველა სურათის 5-ით  შეფასება და ორი კომენტარის დატოვებაა, სადაც აღნიშნავ, რომ რომ “ძაან მაგარი ფოტოა”. შემდეგ საქმეში ერთვება "სოობშენიე" – “ძაან ლამაზი ხარ”, რასაც თითქმის ერთდროულად მოჰყვება მისი “მადლობა” და “მონადირის” წამიერი რეაქცია: “შენი გაცნობა თუ შეიძლება?”. პასუხი კი უკვე გოგოს მიერ მის გვერდსა და პირად ფოტოებში ვოიაჟის შედეგზეა დამოკიდებული, აბა.. 
აი, ამდაგვარი ქმდება, რომ შენს "ვენახში" ვინმე შემოვიდეს დაუკითხავად "ფეისბუქში", გამორიცხულია, ისე ჩაკეტავ-ჩარაზავ იქაურობას, "ჩიტი"  ვერ გადაიფრენს..
და თუნდაც შემოვიდეს, კვალს ვერ დატოვებს.. 
"ოდნოში" კი  "გოსწები" ფიქსირდება..  და  თუ პროფილის გასაიდუმლოებას შეეცდები უცხოებისთვის, ვერ მოგვართვეს რუსებმა უფასოდ ეს და კიდევც სხვა მრავალი ფუნქცია. გადაიხადე და გახდი უჩინარი! 
 ისედაც მწირ ოდნოში, დარეგისტრირებაც თურმე ფასიანია (რა ვიცი, მე უფასოდ კი მოვასწარი.. ) ისე, რად უნდა უხადო ფული რუსულ fეესბეს არც მე მესმის.. ამ მხრივ, "ფეისბუქი"  სჯობს.. უფასოდ მაინც გაერთობი და შენს დაუკითხავად ვერასდროს აღმოაჩენ შენს თავს "ძაან ძერსკებში", "ჩაყვარლებში" ანდა "ძალით ლამაზებში" :D   
მე დალოცვილი რაღამ მიმიყვანა ამ "ოდნოში"? ან  რამ დამაბრუნა "ფეისბუქში? უბრალოდ ვერთობი..  ამისთვის დრო კი, ასე სახლში, იძულებით მოცლილად ჯდომისას გამომენახა.. 21-ე საუკუნის ანდაზა დამემართა: " უსაქმური კაცი Facebook-ზე ტესტს ავსებდა,  Odnoklassnik-ში გულაობდაო". 
ისე  მაინც, "ოდნოს"  ცუკენბერგის "ფეისბუქი" სჯობს.. სოციალურ ქსელში მაინც მოვშორდეთ რუსულ fეესბეს. 
საბოლოოდ კი, არც ერთია და არც მეორე იმის ფასი, პირადი ურთიერთობები ვანაცვალოთ. 
მაინცდამაინც საქვეყნოდ "ვოლზე" არ დავწეროთ, რომ გვშია და გვეძინება.. ჯგუ–FUU-რად არ გამოვხატოთ უაზრო აზრები. 
და რადგან, ოჯახი ხრამია,  ერთი სოციალური ქსელი მაინც ეგდოს..  
"ოდნოები" VS "ფეისბუქი"
"ფეისბუქი"  ჯობიაო.. სხვა თუ არაფერი, აქ მაინც შედარებით დაცულია ადამიანის  კონფიდენციალობა =)
თან იცოდით თუ არა არ ვიცი, ეგვიპტეში მომხდარ რევოლუციას რომ სხვაგვარად „სოციალური ქსელების რევოლუციად“ მოიხსენიებენ, არავისთვის საიდუმლოს აღარ წარმოადგენს. ამ ქვეყანაში გამოსვლები სწორედ საშუალო ფენამ დაიწყო, რომელსაც ხელი მიუწვდებოდა კომპიუტერსა და ინტერნეტზე. პირველი საპროტესტო შეხვედრის თარიღი სწორედ „ფეისბუქზე“ იყო მითითებული და საპროტესტო მიტინგების ადგილად ტაჰრირის მოედანიც ამ სოციალურ ქსელში გახსნილ ჯგუფზე იყო მითითებული. ჯგუფის გახსნიდან ორ დღეში აქ გაწევრიანებულ ეგვიპტელთა რაოდენობამ 100.000 მიაღწია. ამდენი „ლაიქი“ ასე მოკლე დროის განმავლობაში „ფეისბუქზე“ არც ერთ ჯგუფს არ ახსოვს.  პირველი საპროტესტო მიტინგის შემდეგ ეგვიპტის ხელისუფლება გონს მოეგო და ინტერნეტის ბლოკირება გადაწყვიტა, თუმცა, ბოთლიდან უკვე გამოშვებული ჯინის უკან ჩაბრუნება შეუძლებელი აღმოჩნდა. და სულ მალე მადლიერმა ეგვიპტლემა - 20 წლის ჯამალ იბრაგიმმა საკუთარ ახლადდაბადებულ ქალიშვილს სახელად Facebook დაარქვა. 
ასეთი რამე ღმერთმა გვაშოროს , რევოლუციაც და ახალდაბადებული ჩვილები სახელად  Facebook.. 

 
იგ
ივნისი, 2011 

M I X -ტურა

ასე ვარ: ლექსის დაწერა რომ მინდა, არეულად რომ მაწუხებენ მუზები.. დამბზუიან ისედაც ატკივებულ ყურებთან..  არეულ გონებას არად აგდებენ და მიტევენ.. მიტევენ გაურკვეველი გრძნობებიც- სიყვარული, გულგრილობა, ხანდახან სიძულვილის გაჰკრავს ხოლმე ფერი, მაგრამ ბოღმინა არა ვყოფილვარ და არცა ვიქნები არასოდეს.. 
ხანდახან მიჩნდება სურვილი, რომ ცხოვრებას რომ ჰქონდეს Ctrl+Z ან/და "Undo" ღილაკი, მერე ვფიქრობ- რა შეიცვლებოდა? რეალურად არაფერი. რაც მოსახდენია მაინც მოხდება ყოველთვის და სოლომონ ბრძენისა არ იყოს "ესეც გაივლის", გაივლის დროსთან ერთად.. აგერ,  უცებ,  ჩემმა ერთმა სკაიპის მეგობარმა  სტატუსად დააყენა, "დრო ყველაფრის მკურნალიაო", გეგონება ჩემს გულში იჯდა.. მერე უცებ შეცვალა სტატუსი და წინას მიუმატა, "ოღონდ ჩემი არა".. ვაღიარებ, პირველი მომეწონა და პირველი სჯობს.. აბა, ასე განსაკურნებელი როგორ უნდა დავრჩეთ-თქო..  
-"ესეც გაივლის"-არა?!
-"გაივლის აბა, ისე როგორ იქნება, შენ მთავარია მოინდომო, მე,  ხომ იცი,  ყოველთვის შენს გვერდით ვარ .. უბრალოდ "მოეშვი.. " =)
ასეთი ხმები ბევრია ჩემს გარშემო, ალბათ თქვენს გარშემოც, არა? 
ასე უცნაურად თავს მარტო მე ხომ არ ვგრძნობ.. თქვენ გიგრძვნიათ თავი ასე "რაღაცნაირად", თითქოს დამარცხებულად და მიტოვებულად, არადა არავის რომ რეალურად არ მიუტოვებიხართ? =) 
ახლა იმას ვფიქრობ, ნეტა ყველაფერი გავაკეთე, რომ რაც მინდოდა ის გამოსულიყო თუ რამე დავაკელი, რადგან, თურმე ყოველთვის როცა უკან მიიხედები, უნდა იცოდე, ყველაფერი თუ გააკეთე, იმისათვის რომ გამოსულიყო  რაღაცა,  მაგრამ არ გამოვიდა.. მე ამისი შეგრძნება არ მაქვს.. თუმცა, ყველაფრის გაკეთებაც არაა საჭირო, "რაცა ღმერთსა არა სწადდეს .."
აი ახლა წვიმს, ცა ასვალტიფერია.. უი, ამასობაში მოსაღამოვებულა კიდეც.. 
ნიაღვარები მიაპობს ქუჩებს.. ფანჯრიდან ვუყურებ გაბრაზებულ წვიმას.. ქუხს, ზეცა იმუქრება..  სულ წვიმს ხოლმე კოკისპირულად, როცა ასე  M I X -ი მაქვს თავში.. როცა მეფიქრება იმაზე, რაზეც აღარ უნდა ვიფიქრო წესით.. "ტვინიდან, უაზრო აზრებსაც ვერ ვდევნი, ხარ გამოგონილი ჩემს მიერ შედევრი".. ჰმ!
წვიმამ იკლო, მე დავლიე  "M I X -ტურა", რძით სავსე ჭიქა გამოვცალე, ამ M I X -ტურამ უნდა გამომაჯანმრთელოს თურმე.. გამოვცალე ესეც, როგორც ჩემი წილი ცხოვრების სევდიანი ფიალაც.. 
უი, მუზები როგორ ჩაწყნარდნენ.. კლავიატურაზე ჩამომსხდარან უქმად და ფეხებს ჰაერში აქანავებენ.. ახლავე დავასაქმებ.. ამათი უსაქმურობა არც მე მარგია და არც ჩემი ბლოგის მკითხველს.. =)

 *


მე მხოლოდ მარტო
მე მხოლოდ რატომ?
მხოლოდ მე რატომ 
ასე მიყვარდი..
გნატრობდი,
ვამბობდი,
გწერდი ლექსებად, 
ზღაპრებად, 
ამბებად.. 
და შენ გხატავდი
ფერებად,
ბგერებად,
 ნელ-ნელა ..
ეს ჭვალი მე რატომ 
ჯერ იყო მეძნელა
და ბოლოს მენელა..

არ ვიცი რატომ,
არ  ვიცი მართლა..
ისევ სხვას, იმ სხვას
რად გაუმართლა.. :/

იგ, 
2011 წელი, ივნისი  

ოპერაცია "აა"

10/06/2011 წელი
პაციენტი: ირინა გორაშვილი
ასაკი: 25წელი
დასკვნა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ: ქრონიკული ტონზილიტი
სამკურნალო რეკომენდაცია: ტონზილექტომია (ადგილობრივი)

დიახ, ასეთ დონემდე მივედი.. ჩემი ფეხით მივდივარ საოპერაციოდ.. ხვალ დილის 9 სთ-ზე შესრულდება ოპერაცია  "აა".. აბა რა ვქნაა?! :D :D 
აღარ მაქვს ბრმა ნაწლავი.. ცოტა ხნის წინ გული დავკარგე და ხვალიდან აღარც გლანდები მექნება.. წესით უნდა გავმსუბუქდე..  :D   უფრო... :D
 
"ხვალ თუ გადავრჩი, მერე მე ვიცი...
და თუ წავედი, მაშინ იცინე(თ)...  "

ჯერ კიდევ გლანდებიანი 
იგ  
  

წყალწაღებული

სახლიდან რომ გავედი მზე აჭერდა. სასიამოვნოდაც კი.. 
იმდენი მოსაგავარებელი საქმე მქონდა, ლამის ფურცელზე ჩამოვიწერე საიდან დამეწყო..
მოკლედ, მეჯვარე ვარ.. ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო მეგობარი "ბექ-დეითიდ" იწერს ჯვარს, თორემ გათხოვებით,  კაი ერთი წლის წინ  გათხოვდა.. 
მე   ეიფორიაში ვარ..  ნათლულები კი მყავს, მაგრამ ხელის მომკიდე პირველად ვარ.. ვათვითცნობიერებ-რა პასუხისმგებლობას,  სულიერადაც მინდა რომ მზად ვიყო და გარეგნულადაც გამოვიყურებოდე სათანადოდ.. 
და ვიდრე მე ჩემს სამეებს ვაგვარებდი, კაბა მოვიზომე (მაგარი მკერავი მყავს, ვაღიარებ) .. ჩემი პატარა ნიკოლოზიც მოვინახულე, სალონში გავიარე, ლექციას დავესწარი, ამასობაში ცაზე  ღრუბელთ შეკრეს პირი...საშინელმა გრუხუნმა გამიფანტა ყურადღება.. ბოლოს  რა დავწერე ქვიზში ძნელადღა მახსოვს..რაღაცნაირად განრისხებულმა წვიმამ დასცხო.. ელვა და ქუხული ერთანეთს ტოლს არ უდებდნენ.. 

ჩემი ქოლგა..

 მე კი გარეთ გამოსული უქოლგო და  უაზროდ გამოზაფხულებული შევყურებდი წვიმის ღვარებს.. სად არ მქონდა ჩემი ლონდონიდან ჩამოტანილი ქოლგა.. რაც ეს ქოლგა მაქვს, მას მერე ვნატრობ  რომ გაწვიმდეს.. არადა,  არ დაადგა საშველი.. ამჯერად კი საჭირო ადგილას არ აღმოჩნდა (ამაში პატრონს ჰგავს).. თან ტაქსს რა გააჩერებს ამ ამინდში, ამჯერადაც ყველა მგზავრიანმა ტაქსმა ჩემს წინ გაიარა.. 
თუმცა, გამიმართლა, არ დავსველდი.. ჩემა ლექტორმა ქოლგა მათხოვა (მადლობა თამუნას).. დიდ ქოლგის ქვეშ ამოეფარა პატარა გოგო და როგორც ნამდვილი გიჟი ფეხით გამოუყვა გამზირს..
თბილისი ცენტრალსა და ვაგზლის მეტროს მიმდებარე ტერიტორიას რომ გავუსწორდი, უკნიდან ხმა შემომესმა.. წყალწაღებული, აკანკალენული, წვიმაში მოყოლილი, გალუმპული ადამიანის ხმა.. უკან რომ მივიხედე,  გოგო აღმოჩნდა.. აი, იმ ტურფათაგანი, ვაგზლის მეტროს წინ რომ "დვიჟენიობს", მის ენაზე მუშაობს, ჩვენს ენაზე მრუშობს/ბოზობს.. 
საცოდავი შესახედი იყო, დათხაპნილი მაკიაჟი, თავიდან ბოლომდე სველი, ეხლაც თვალწინ მიდგას როგორ აკანკალებდა..  საბრალო  შესახედი იყო.. არც მეტი და არც ნაკლები, ქოლგის ქვეშ შევაფარე.. შემეცოდა.. პირველად ცხოვრებაში სიბრალულით განვიმსჭვალე ბოზების (არ მიწყონოთ ამ სიტყვიდ გამოყენება, მე ეს სიტყვა "მეძავს" მირჩევია, თითქოს ეს უფრო შეეფერებათ) მიმართ.. ის კი არა და ვურჩიე ცხელი ჩაი დალიე-თქო.. ცოტა დამაკლდა მე არ წავიყვანე ჩაიზე.. ის კი ისეთი გაოცებული თვალებით მიყურებდა.. უფრო შემეცოდა.. დაბნეულობამ რომ გაუარა, საქმე მაქვსო ჩაიბურტყუნა და აორთქლდა .. ჰმ! მადლობაც არ გადაუხდია.. :D (კიდე რა მინდოდა)
მე კი ჩავფიქრდი და სახლემდე ვიფქრობდი, ამისთანა წყალწაღებული კიდევ წყალმა როგორ წაიღო-თქო.. ახლა მართლა მეცოდებიან ვაგზლის მეტროს წინ "მომუშავე" გოგოები, რა ვიცი აბა, რამ აიძულათ ასეთი ცხოვრების გზა აერჩიათ.. 
სახლამდე  ქოლგა აღარ გამიხსნია, აღაც წვიმდა ისე ძალიან,  "საქოლგედ" და მე უკვე ნათლად ხილული (აღარ უჩინარი) ყველასთვის, ფიქრებში გართული ოდნავ დავსველდი ზაფხულის წვიმაში.. 



 იგ, 
ივნისი, 2011 

მუზ-კრიზისია ჩემთან..

ფინანსური კრიზისი, ეკონომოკური კრიზისი, პოლიტიკური კრიზისი და ა. შ კრიზისი.. მე არც ერთი ამათგანი არ მაწუხებს.. მუზ-კრიზისი მაქვს.. ჩემმა მუზამ მიმატოვა.. აი ასე, დაიხურა ქუდი და წავიდა.. ისე მოაჯახუნა კარი, რომ მქონდეს თუ არა მისი დაბრუნების იმედი აღარც ვიცი.. 
მუზ-კრიზისი ალბათ კიდევაც შენიშნეთ  ჩემს ბლოგზე.. აქამდე თუ თვითონ მწერდა, ახლა ისე ვარ, სიტყვებს რომ ვეძებ და თან როგორ შევაკოწიწო და პოსტად ვაქციო რომ არ ვიცი.. 
არაფერი აღარ ვიცი მოკლედ.. თუმცა, ისიც კარგია რაც ვიცი: ჯერ კიდევ ცოცხალი ვარ, ჯერ კიდევ მტკივა (უარესად მეტკიება ყველაფერი,  ახლა გლანდების ოპერაციაღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის და.. ). გამოცდებიც კარს მომდგომია, აი, ეგეც ვიცი, რომ უეჭველი უნდა ჩავაბარო, თან კარგად!! =)
შემოქმედებით კრიზისს კი ყველაზე მეტად განვიცდი, თითქოს დავიცალე ისე შევიცვალე...  აქციას გავმართავ საკუთარ თავთად თუ მუზ-კრიზისიდან დროზე არ გამოვედი..   სხვა რაღა გავაკეთო?! 


მე - მუზისგან მიტოვებული 
იგ
აწ უკვე ივნისი, 2011 წელი 

(ა)პოლიტიკური პოსტი

გაზაფხული მოვიდა.. თითქმის ზაფხულიც.. გამოთბა..გულს ნამდვილად ახარებს მზე და კაი ამინდი.. თბილი ამინდის დადგომასთან ერთად, რადიკალურმა ოპოზიციურმა ჯგუფებმა თბილისში რეჟიმის შეცვლის სეზონური კამპანია განაახლეს.  2007 წლიდან მოყოლებული რაც მახსოვს მათი ტაქტიკა უცვლელია: დედაქალაქის ქუჩებში არეულობის მოწყობით ხელისუფლების პროვოცირება, გამოიყენოს ძალა, რაც დასავლეთის თვალში მთავრობის ლეგიტიმურობის დაკარგვას და ქვეყნის იზოლაციას გამოიწვევს. 
დროთა განმავლობაში ჩემი პოლიტიკური ღირებულებების გადაფასდა მოვლენების კვალდაკვალ  და დღეს ჩემს თვალში ქართული რადიკალური ოპოზიცია თავისი თავკაცებით არანაირ ნდობას არ იმსახურებს.. მესმის მათი გამონათქვამები იმის შესახებ, რომ ჩვენი ბედკრული საქართველოს მომვალი აღელვებთ და ა. შ.  და ერთი თვალი ხომ არ შეგვევლო მათთვის, ვინც ამ ლოზუნგებით საზოგადოებას მოუწოდებს ქვეყნის გადასარჩენად,  ერთად,  თავისუფლების მოედანზე გამოსასვლელად.. 
”ქართული პარტია”, რომლის თავმჯდომარეა ყოფილი სახალხო დამცველი სოზარ სუბარი, ხოლო დამფუძნებელი ყოფილი თავდაცვის მინისტრი ირაკლი ოქრუაშვილი და ”სახალხო კრება”, რომელსაც ექს-სპიკერი ნინო ბურჯანაძე უდგას სათავეში საქართველოს მოსახლეობას რევოლუცია დაუანონსეს, ოღონდ არა ერთად, არამედ ცალ-ცალკე. აი, მაგალითად, ”სახალხო კრებამ” აქციები  დღეს, 21 მაისს დაიწყო,  "ქართულმა პარტიამ” პერფომანსი 16 მაისს  აშშ-ის საელჩოსთან შემოგვთავაზა, რომლის მიზანი იყო  პროტესტის გამოხატვა იმის წინააღმდეგ, რაც ამერიკიდან მომდინარეობს, რადგან თურმე  აშშ-ის ხელისუფლება საქართველოში დემოკრატიას ასამარებს..  და საოცარი განცხადებაც მოისმინა ქართულმა საზოგადოებამ პარიზიდან:  "თქვენ გეძლევათ კიდევ ერთი შანსი ემსახუროთ საკუთარ ხალხს, მაგრამ თუ აპირებთ სააკაშვილის რეჟიმს საფლავში ჩაყვეთ, პირობას გაძლევთ, რომ არავის არ დაგინდობთ”, - გვითვლის ყოფილი თავდაცვის მინისტრი და ამ ყველფრის ფონზე რუსული პოლიტიკის პოდიუმზე ვხედავთ მას ნინოს და ზურიკო ნოღაიდელის შემდეგ რა თქმა უნდა.. 
ოპოზიციური ფლანგის ლიდერები იმ ქვეყნის ხელისუფალთან გადიან  კონსულტაციებს, რომელთაც საკუთარი იმპერიული ვნებების დაოკება ქართული სისხლით მოინდომეს 2008 წელს.. მე არ დამვიწყებია ეს პირველი და იმედი მაქვს უკანასკნელი ომი, რომლის სიმწვავე მთელი სიცხადით შევიგრძენი. 
მე იმის თქმა არ მინდა, რომ ქვეყანა მართლაც სტაბილკურად და მდგრადად ვითარდება, არა, მეც ვხედავ და მესმის ყველაფერი, მაგრამ რევოლუციების დრო დამთავრდა, ეხლა ევოლუციაა საჭირო. ნაცვლად დემაგოგობისა და ერთმანეთის დაწიხლვისა,  დემოკრატიული პრინციპის დაცვით საჭიროა მოლაპარაკების წარმოება, როგორც ქვეყნის შიგნით, ასევე ქვეყნის გარეთ (ერთმორწმუნე იმპერიულ ვნებებს აყოლილ რუსეთთან)
კიდევ, იცით რა მწყინს ყველაზე მეტად და მგონი არა მარტო მე, ოპოზიციის მთელი პიარ-კომპანია აგებულია იმაზე, რომ სააკაშვილი და მისი გარემოცვა  ხელისუფლებაში ცუდები არიან, ჩვენ მოვალთ და უკეთესად გავაკეთებთ. მაგრამ ვერცერთხელ ვერავინ ვერ მოისმინა, რას გააკეთებენ უკეთესად. ბევრი მათგანი იყო უკვე ხელისუფლებაში. ჰქონდათ ძალიან მაღალი პოსტები  და ისიც აღსანიშნავია, რომ  წლების მანძილზე ე.წ. ოპოზიციური სპექტრი როგორც პოლიტიკური ძალა ვერ შედგა საქართველოში.. 
იმედი მაქვს, ქართული საზოგადოება გონს მოეგება (ჩვენ ხომ პროგრესულად მოაზროვნე ხალხი ვართ) და პოლიტიკური გადატრიალება კი არა, ქუჩებში ცივილიზაცია გამოგვიყვანს.. მაშინ მეც შევუერთდებო ჩემს თანამემამულეებს.. მაგრამ არა ამ, ჯერ კიდევ გაუგებარი ძალის მიერ  მართულ წარმოდგენებში არ მივიღებ მონაწილეობას.. 

პ.ს. დღეს გამართული აქციის სატელევიზიო გაშუქებისას არ გამომპარვია მხედველობიდან მიტინგის მონაწილეთა "ვითომ დროშის ტარები".. ჰმ!!! 


ირინა გორაშვილი
21 მაისი, 2011 წელი  

სოციალური ქსელი Facebook..

ნეტავ მართლა რაზე ფიქრობდა ცუკენბერგი სოციალური ქსელი Facebook-ი რომ შექმნა..
აი, ის კი ნამდვილად ვიცი, რომ  Facebook-ი მართლაც ყოველგვარი "friend request"-ის გარეშე შემოიჭრა ჩემს და არა მარტო ჩემს ცხოვრებაში, სწორედ Facebook-მა გადამიკეტა საბოლოოდ ნარჩენი ჭკუის ნატამალიც =)
XXI საუკუნის ანდაზა თუ გაგიგიათ? "Facebook-ის ფერმა ამეგობრებსო".. ნუ, ეს კი ჩემი მოგონილია, მაგრამ ჩემს შემთხვევაში ასე იყო..
 როდესაც  Facebook-მა კონტაქტებისა და ურთიერთობების შენარჩუნების მარტივი გზა შემოგვთავაზა, ჩვენი ცხოვრების "გაზიარების" საშუალება მოგვცა და საკუთარი თავის რეკლამირებისთვის დიდი აუდიტორია შემოგვიკრიბა, მეგონა ცხოვრების იდეალურ მოდელს კიდევ ერთი ნაბიჯით მივუახლოვდით. თუმცა, დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ პირადად ჩემი ყოფა უფრო უკან, პიროვნებისა და საზოგადოების რიგითი წევრის დასამარებისკენ მიდიოდა. არ ვიცი თქვენ როგორ ფიქრობთ, მაგრამ ფაქტი ჯიუტია. სოციალური ქსელის მანია ნელ-ნელა როგორც ურთიერთობებს, ისე ჩვენს პირად ცხოვრებასა და საზოგადოებრივ სტატუსს ანადგურებს. როგორც ყველაფერს, ისე Facebook-საც აქვს გვერდითი მოვლენები.. დაუფიქრებლად არ უნდა "დავაკლიკოთ" ყველა ღილაკს წარწერით "Sign up".
თუ თქვენ მეტყვით, რომ სოციალური ქსელი Facebook-ი კარგი საშუალებაა შორეული ახლობლების ამბის გასაგებად, მე თქვენ გეტყვით, რომ ამაზე კარგი საშულებებიც არსეობს, თუნდაც  ჩემს თვალში ჯერ კიდევ საპატიო ადგილას მყოფი "Skype"-ი..
არა, მაინც რატომ ამოვიჩემე Facebook?!
იმიტმ რომ ლამის ჩემი მეგობრები რეალში ვერღარ ვიცანი რამდენიმე დღის წინ.. Facebook-მა მოგვცა საშუალება მეგობრებთან, ნაცნობებთან თუ უბრალოდ, საერთო ინტერესებისა თუ შეხედულებების მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა პირადი შეხვედრის გარეშე გვქონდეს.ამ ფაქტით  მსოფლიოს წამყვანი ფსიქოლოგებიც  (გაეროსა და ევროკავშირივით :D) შეშფოთებას გამოხატავენ. როგორც ჩანს პირადმა ურთიერთობებმა ამ დროში ფასი დაკარგა.. მე "უარი" სწორედ ამიტომ ვუთხარი ცუკენბერგის Facebook-ს.
ამ ბოლო დროს ისიც აღმოვაჩინე, რომ Facebook-ში უაზრო თუ  აზრიანი (ამდაგვარი არა მახსოვს არა და)  ბოდიალის შედეგად  უფრო მალე დაიწყო დრო და ჟამმა სვლა ამ ისედაც აჩქარებული დედამიწის ფონზე. აღმოვაჩინე, რომ საათობით შემეძლო "ფერმის აშენება", თან განა საკუთარის?! ჩემსას რომ  აღარ დავჯერდი, მეზობლის "მიჯნაზე   გადავედი"..
ეს კიდევ არაფერი , უარესებიც ხდება, ხალხს  "Mafia Wars" უფრო აღელვებს, ვიდრე ერაყის, ლიბიისა თუ  ავღანეთის ომები".
მაგრამ მე გამოვფხიზლდი.. აი, "მეზობლის მიჯნაზე დამიჭირეს სწორედაც"  და მაშინ მივხვდი, რომ STOP!
 ახლა კი, Facebook-ში გასატარებელი საათების ნაცვლად ვკითხულობ, ვსწავლობ და გადავეჩვიე გზათა უკან ხეტიალს .. (პ.ს. ეს Facebook-ს გადავეჩვიე.. :)
 და ბოლოს რეზიუმე: ვიტყოდი, რომ ამა თუ იმ სოცილაური ქსელის, ფორუმებისა და ა.შ. გავლენა ადამიანებზე დამოკიდებულია თვითონ ადამიანის  ფსოქოლოგიურ კონდიციაზე.. მის ბუნებაზე, თუ  რამდენად მიცემს საშუალებას საკუთარ თავს ამ ყლვეფერში ჩაიძიროს..
და მათ, ვისაც თავზე მართლა დაათენდებათ სხვისი ფოტოების თვალიერებაში, ფერმისა თუ "მაფია ვორს"-ის თამაშში, კარგად დააკვირდეს ამ ფოტოებს და იხელმძღვანელოს  აქ მოყვანილი  ინსტრუქციით :)

 იგ, 

მინდოდა მეთქვა და ვერ ვთქვი..

...სადღეგრძელო...
ჰო, მოხდა სასწაული და მე ისე გავჩუმდი, გეგონებათ დიდი მორცხვი ვინმე  ვყოფილიყავი და ცხოვრებაში ჭიქა არ ამეწიოს..
მანამ სანამ იმას დავწერდე, რაც უნდა მეთქვა, მინდა  ერთხელ კიდევ მივულოცო დაბადების დღე ჩემს მეგობარ ვერიკოს.. ყოველივე კარგს გისურვებ ვერი..

* * *
პარასკევი, 25 მარტი 2011 წლისა..
ჩვენი ოფისი.. ჩვენი ვერიკოს დაბადების დღე.
ოფისი დაცარიელებული უჩვეულოდ. მიზეზი საპატიო, გასვლითი ტრეინინგები თუ რაღაც მსგავს-და-გვარი  "ტოპ მენეჯმენტისთვის" გუდაურში, "გუდ-აურაში" უფრო "ასწორებს" მსჯელობა, აზრთა მსვლელობა, "მიდლ მენეჯმენტი და ოფიცრობა" ცოტანი შემოვრჩით 19:00 საათს.. სულ ოთხ კაცამდე და სტუმარი, არა სტუმარი არა, ჩვენი მეგობარი კონკურენტის ოფისიდან.. კიდევ ბევრი აკლდა ამ სიტუაციას პირადი საპატიო მიზეზებისა და გამო..
ბოლოს წინა სადღეგრძელო იყო: "ჩვენ გაგვიმარჯოს, ჩენს მეგობრობას"-ო.  ემოციებით სავსენი აღმოვჩნდით თურმე და ბავშვებმა (ჰოო, ბავშვებმა :) ) რაღაცნაირად გულახდილი  სადღეგრძელეობით  გული ამიჩუყეს..  ინგა დ-მ, ვერიკომ, ტატომ და ნიკამ სათითაოდ გაიხსენეს "როგორ იყო ჩვენი დამეგობრების შემთხვევაში". ბოლო სიტყვა მე ავირჩიე.. ამ ბოლო დროს სულ ბოლოში ვარ და.. ვერაფერიც ვერა ვთქვი ისეთი.. არადა მეც მინდოდა მეთქვა, მაგრამ ყელში ბურთი თუ ნამეტანი "მედოფი" გამეჩხირა..
აი, რა მინდოდა მეთქვა და ვერა ვთქვი:
ინგა დ, შენ მათ შორის  ყველაზე პირველი გაგიცანი, უფრო იმიტომ განვეწყე შენს მიმართ დადებითად, რომ ჩემი კუსანას მეგობარი აღმოჩნდი.. თან ისეთი ხალისიანი, აი მე რო მიხარის ხოლმე, რაა..
ვერიკო, იუბილარო.. ლამაზო და საყვარელო..  საოცრად მშვიდი, გაწონასწორებული, მეგობრული და ერთგული ხარ :) აბა  როგორ არ გამიჩნდებოდა სურვილი შენთან მეგობრობისა :)
ტატო, შენ "გაჯეტა" ხარ.. კრეატიული, ზრდილი.. ნამდვილი მისაბაძი ადამიანი და რაღა დავმალო, თავიდან არ მსიამოვნებდა კიდევ ერთი ახალი რეპორტინგი რო მომიჯდებოდა გვერდით, მაგრამ მე რა ვიცოდი, რომ ასე ჩვენიანი იქნებოდი :)
ნიკოლ, შენ,  კიდევ ერთხელ შეგიძლია წაიკითხო "ჯადოსნური ფეხსაცმელი"  და არა მარტო ეგ..

ჰოდა, თქვენ გაგიმარჯოთ!


"ღამენათევი და ნამთვრალევი,
გულწრფელი ისე, როგორც არასდროს,
ხშირად  სევდიანი, ზოგჯერ საქმიანი,
ფიქრში დამათენდა ამავ დროს..

ჩემი სათქმელი დღეს რომ ვერ გითხარით,
ახლა  ვწერ და ნახავთ, რომ
თითქმის  ყველაფერი ნათელია,
ღმერთს თქვენს* კარგად ყოფნას  აქაც ვთხოვ!"


*ჩემი მეგობრები ყველა :)

იგ,
მარტი 2011

ბუნებრივი კატაკლიზმები, აპოკალიფსის მოახლოება?

მოკლედ, იაპონიაში მომხდარმა სტიქიურმა უბედურებამ, რომელმაც ასეთი გამანადგურებელი შედეგი მოიტანა და ამ წუთამდე მძვინვარებს, ძალიან დიდი ემოიციური გავლენა მოახდინა ჩემზე.. მთელი გულით ვწუხვარ ათასობით გარდაცვლილი, უგზო-უკვლოდ დაკარგული ადამიანის გამო..
ბავშვობიდან მიწისძვრის ხსენებაზე ვიზაფრებოდი.. ბევრი მიწისძვრა მოხდა საქართველოშიც, მადლობა ღმერთს, რომ არა მასშტაბური და გამანადგურებელი.. და რაც ყველაზე მეტად მიკვირს დღემდე ისაა, რომ არც ერთხელ არ მიგრძვნია ბიძგიც კი.. ყველაზე კარგად კი ჩემს მეხსიერებას ჩვენს მეზობელ რესპუბლიკაში, სასომხეთში მომხდარი მიწისძვრა დაამახსოვრდა, 1988 წელს, რომლის შედეგადაც 25 ათასი ადამიანი დაიღუპა.. მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი, 2 წლის..

მიწისძვრა -პლანეტის ერთერთ ყველაზე დამანგრეველ სტიქიადაა მიჩნეული, წლის განმავლობაში დაახლოებით 500 000-ჯერ ხდება და 100 000-მდე მათგანის შეგრძნობა შეიძლება.
მიწისძვრის შესახებ პირველი ჩანაწერი ჩვ.წ. აღ-მდე 1831 წლით თარიღდება. ჩინეთში ხიას დინასტიის მმართველობისას, მთა ტაიშანზე მომხდარი მიწისძვრის შესახებ ცნობებს ჩინეთის ძველი ისტორიული წყარო ბამბუკის ანალები გადმოგვცემენ.
ჩვ. წ. აღ-მდე 464 წელს მიწისძვრამ ქალაქი სპარტა თითქმის მთლიანად დაანრგია. 526 წელს კი ანტიოქიაში 250 000 ადამიანი დაიღუპა. მიწისძვრამ გაანადგურა მსოფლიოს შვიდი საოცრებიდან ერთერთი - ალექსანდრიის შუქურა და აია სოფიას ტაძრის ნაწილი ჩამოანგრია.
ისტორიის მანძილზე ყველაზე ძლიერი მიწისძვრების პირველ ხუთეული მე-19 და მე-20 საუკუნეებზე მოდის. 51 წლის წინ 22 მაისს, ჩილეს ქალაქ ვალდივიაში მომხდარი მიწისძვრა, 9,5 ბალიანი მაგნიტუდით, მსოფლიოს ისტორიაში ყველაზე მძლავრი მიწისძვრის სახელით შევიდა. სტიქიურ უბედურებას მაშინ ცუნამების სერია მოჰყვა ჩილეს სამხრეთ ნაწილში, ჰავაიზე, იაპონიაში, ფილიპინებზე, ახალი ზელანდიაში, ავსტრალიასა და ალიუტას კუნძულებზე (ალასკა). ჰავაიზე, ეპიცენტრიდან 10, 000 კილომეტრის დაშორებით, ცუნამის ყველაზე დიდი, 35 მეტრიანი ტალღები დააფიქსირეს.
სიძლიერით მომდევნო 5 მიწისძვრა, რომელთა მაგნიტუდა 9 ბალს აღემატებოდა, ალასკაზე, ინდონეზიაში, კამჩატკაზე, კვლავ ჩილეში და კანადაში მოხდა.
მსხვერპლის რაოდენობის მიხედვით დალაგებულ მიწისძვრათა შკალაზე, პირველი ოთხიდან 3 ჩინეთზე მოდის. 1556 წლის 23 იანვარს, შანხაიში მომხდარი სტიქია, ისტორიაში ყველაზე სასიკვდილო მიწისძვრის სახელით შევიდა, მას 830 000 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. ათეულისგან მიღებული სასიკვდილო ზარალი კი 3 მილიონს აღემატება.
2011 წლის 11 მარტს იაპონიაში მომხდარი მიწისძვრა თავისი სიმძლავრით 8.9 ბალი, ყველაზე დიდი მიწისძვრების ათეულში შევიდა. ამ უბედურებას ის მოჰყვა, რომ ცუნამი და რამდენიმე ქალაქში ხანძარი გამოიწვია, მათ შორის ტოკიოში, არის მსხვერპლიც. ქვეყანა ატომური ენერგიის გაჟონვის საფრთხის წინაშე დადგა და დღეს სინფორმაციო სააგენტოები როგორც იუწყებოდნენ, ფუკუშიმას ატომური ელექტრო სადგურზე ექვსი რეაქტორიდან ერთ-ერთში წნევა ნორმალურ მაჩვენებელს 1.5-ჯერ აღემატება. იაპონელმა სპეციალისტებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, ნელ-ნელა გამოუშვან რადიოაქტიური ორთქლი საფრთხის წინაშე მდგომი რეაქტორიდან.
ღმერთო, დაიფარე სამყარო ახალი ჩერნობილისგან!
ამ ბოლო დროინდელმა კატაკლიზმებმა კი (ჰაიტი, ჩილე, ახლა იაპონია) კი დღე-ღამის 24 საათიანი ხანგრძლიოვა საგრძნობლად შეამცირა, დედამიწა ღერძიდან 8 სმ-ით გადაიხარა. იაპნიაში მომხდარი მიწისჭვრის შემდეგ, კი ეს ციფრი 10 სმ–ით გაიზარდა.
ჩილეში მომხდარი 8.8 ბალიანი მიწისძვრის შემდეგ დედამიწა უფრო სწრაფად ბრუნავს თურმე და მსოფლიოს წამყვანი მეცნიერების დასკვნაზე დაყრდნობით, კაცობრიობა 24 სთ–იან რეჟიმში ცხოვრებას ვეღარ გააგრძელებს, ეს დრო ჩილეში მომხდარი ძლიერი მიწისძვრის შედეგად 1.27 მიკრო წამით შემცირდა, დედამიწის ფილებმა მოძრაობა სიღრმისკენ დაიწყეს, რამაც სამყაროს ღერძზე ბრუნვა ააჩქარა და მისი შეკუმშვა გამოიწვია. დღეს თითქმის ყველა მეცნიერი ამ მოვლენას, საბედისწერო ცვლილებად აფასებს ძლიერმა ბიძგებმა დროის შემცირების გარდა კიდევ ერთ საგანგაშო ცვლილება გამოიწვის, ასტრონომების დაკვირვებით დედამიწამ ღერძიდან გადაინაცვლა, მეცნიერები ზუსტად არ არიან დარწმუნებულნი, ცვლილებები მხოლოდ ძლიერი ბიძგების შედეგია თუ მასზე კიდევ სხვა მოვლენები მოქმედებს, მათთვის ცნობილი ამ ეტაპზე მხოლოდ ის არის, რომ დედამიწის მასა იცვლება.შარშან დედამიწაზე უზარმაზარი ნაპრალიც გაჩენილა, 50 გიგატონა ენერგია წარმოიქმნა, მიწის მასა ზემოთ ავიდა და ფილებიც ერთანეთის მიყოლებით გადაადგილდა, ეს დედამიწის ბრუნვის ცვლილებას იწვევს და ოდნავ ამცირებს მის სიჩქარეს, საუბარია წამის მემილიონედზე, ყველას გვინახავს გრაფიკულად როგორ ბრუნავს დედამიწა მზის გარშემო, მაგრამ ახლა არც ორბიტაა სრულყოფილი და არც ბრუნვა ის 8 წმ-ითაა გადახრილი. 

და როდესაც ვეცნობოდი სხვადასხვა კვლევებსა და ჩანაწერებს,  სეისმურად აქტიურ ზონაში არსებობს საქართველოც, ექსპერტების მონაცემებით კავკაკსიონის ქედზეც საშიში წერტილებია, 11-დან ერთ-ერთი(არაბეთის) ფილა ჩვენს ქვეყანასთან ყველაზე ახლოს მდებარეობს, ფილები კი მუდმივად მოძრაობენ
21 საუკუინეშიც კი ვერცერთი მეცნიერი ვერ აკეთებს პროგნოზს, როდის შეიძლება შეეჯახოს ეს ფილები ერთმანეთს. 

ამ ყველაფერს რომ ვაანალიზებდი ჩემთვის, 2012 წელი გამახსენდა და წინასწარმეტყველება.. რა ხდება აპოკალიფსის ჟამი ახლოვდება ნუთუ?? 

იგ, 

მარტი, 2011

ისევ უცნობი ქალის წერილი..

"...გვიანი საღამოა.. არა ღამეა თითქმის.. ისედაც ხომ ზამთარია და ცივა, მაგრამ ამ ბოლო დროს მე ვიყინები.. 

გარეთ თოვს, წვიმს, ავდარია.. ისეა არეული ამინდი, როგორც ჩემი გონება.. ფეხით სახლში დაბრუნება ჩვევად მექცა..მიხარია ხოლმე როცა ნისლია და ნალექი.. ასე ცრემლებს ჩემს სახეზე ვერავინ შეამჩნევს.. 

თითქოს ხალხში ვტრიალებ, ბევრი საქმეც მაქვს, ბევრი მეგობარი მყავს, ოჯახის წევრებიც გარს მახვევია,  მაგრამ მაინც უსაშველო მარტოობას განვიცდი.. და გული მეწურება.. აქამდე ისიც არ ვიცოდი გული სად მქონდა, აი მაშინ კი, მკერდის არეში  აუტანელი ტკვილი რომ ვიგრძენი, მივხვდი რომ უგულო არ ვყოფილვარ.. შენ მიხვდი?

გავივლი, გამოვივლი და მინდა გითხრა, მიყვარხარ! იცი როგორ, რაღაც არა მიწიერად.. ალბათ ზეცაში უყვართ ასე და ამიტომ დედამიწაზე ჩემთვის  არ შეიძლება ვუყვარდე! 

"თითქოს ყველაფერმა აზრი დაკარგა ჩემს ირგვლივ შენს გარეშე. ურთიერთობას ვეღარ ვახერხებ ვერც სულიერთან და ვერც უსულოსთან. ისინი მე გამირბიან. თითქოს დაიცალა მთელი სამყარო და დავბორიალობ უსახო სიცარიელეში. დილით რომ ვიღვიძებ, საშინელი სევდა მომყვება ხოლმე სიზმარეული ქვეყნიდან"   და თუ სიზმარში გნახე, სულ გამირბიხარ, მსაყვედურობ.. მე მაინც მოგყვები ფეხდაფეხ და სადღაც კუთხეში ატუზული მათხოვარი ბავშვივით შემოგყურებ შორიდან ისიც.. შენ კი ბედნიერი, ამაყი და თავაწეული სხვას ეგებები...ე.ი. ძილიც კოშმარად მექცა.. 

.. მიჭირს გადაჩვევა შენი, მაგრამ სხვა გზას ვერ ვხედავ.. დროდადრო მახსენდება ფრაგმენტები და ცრემლები მახრჩობს.. მე ცუდად ვარ.. 

გარეთ კი ისევ თოვს თუ წვიმს ამინდსაც ვერ გაუგია.. მეც ვერ გამიგეს.. "

* * * 

აი, ასეთი გზაარეულის წერილებსაც შევხვდი ცხოვრებაში.. ბევრი რამ მეც არ მესმის.. 

იგ

მარტი, 2011 წელი 

მე- ირინა გორაშვილი, გილოცავთ ახალ 2011 წელს!

დღეს 2010 წლის 30 დეკემბერია, ახალ წლამდე დარჩენილია სულ რაღაც ორ დღემდე..
ამ ღამეს კი წლის ბოლო პოსტი ( ასე ვთქვათ რეზიუმე ძველი წლისა) ცხვება ჩემს ბლოგზე.
2010 წელი ვეფხვის წელი იყო (ნუ ჯერ კიდევ არის).. რადგან ვეფხვის წელი ჩემი წელია, მეგონა მართლა "ჩემი" წელი იქნებოდა... მაგრამ ეს დიდი ცხოვრებისეული გამოცდების წელი იყო.. ასე თუ ისე ჩავაბარე (ან ჯერ კიდე არ ჩამიბარებია..)


ეკონომიკური და პოლიტიკური თვალსაზრისით, შედარებით სტაბილური წელი იყო, მდგრადი განვითარებისა კი რა მოგახსენოთ.. თუმცა ძვრები შეინიშნებ(ოდ)ა, ეს კი მახარებს.. არ მინდა ნეგატიური პროგნოზები გავაკეთო და დიდი იმედი მაქვს, რომ  ეკონომიკური კრიზისის კვალი აღარ დარჩება და ახალი წლის დასაწყისშივე დაძლეულ იქნება ყველა ხარვეზი (ამინ).. და კიდევ ალაბთ ისიც უნდა გვიხაროდეს, რომ ჩვენი ქვეყანა 2010 წელს Moody's საკრედიტო რეიტინგის მიხედვით ქვეყანა BB- ზღვარს დაუბრუნდა, რომელშიც 2008 წლის რუსეთთან ომამდე და მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის დაწყებამდე იმყოფებოდა. და შეგახსენებთ, საქართველო მსოფლიოში ნომერ პირველ რეფორმატორად და ყველაზე ნაკლებ კორუფციულ ქვეყნად დასახელდა. რავიცი, რავიცი... მინდა, რომ მართლაც ასე იყოს... ჰოო, მინდა, რომ მზე ივერიის გაბრწყინების ამოვიდეს..


და რადგან ღვთის წყალობით მამა უკეთ არის.. და ოჯახში სიმიშვიდემ დაისადგურა, ისღა დამრჩენია იმ უცნაურ მჩხვლეტავ მცენარეს (კაქტუსს) მოვუარო, რომელიც ჩემში აღმოცენდასავით და არ ვიცი რა ვუყო... =) ვისწავლო, ვიმუშავო და 2011 წელს დასახული მიზნების განხორცილებისთვის ვიბრძოლო.. 


ამასობაში, შუაღამის 02:55-ია და თბილ ქალაქში ყველაფერი  (ვითომ ყველაფერი?) რიგზეა...


დამდეგ ახალ წელს გილოცავთ ყველას, დიდსა თუ პატარას, ამიერს და იმიერს.. დაე, ახალი წელი ახალი იმედისა და რწმენის, დიდი გამრჯვებისა და     წარმატებების დასაწყისი ყოფილიყოს! 
ღმერთს ებარებოდეს თითოელი ჩვენგანი და საქართველო!

იგ, დეკემბერი 2010