10/06/2011 წელი
პაციენტი: ირინა გორაშვილი
ასაკი: 25წელი
დასკვნა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ: ქრონიკული ტონზილიტი
სამკურნალო რეკომენდაცია: ტონზილექტომია (ადგილობრივი)
დიახ, ასეთ დონემდე მივედი.. ჩემი ფეხით მივდივარ საოპერაციოდ.. ხვალ დილის 9 სთ-ზე შესრულდება ოპერაცია "აა".. აბა რა ვქნაა?! :D :D
აღარ მაქვს ბრმა ნაწლავი.. ცოტა ხნის წინ გული დავკარგე და ხვალიდან აღარც გლანდები მექნება.. წესით უნდა გავმსუბუქდე.. :D უფრო... :D
"ხვალ თუ გადავრჩი, მერე მე ვიცი...
და თუ წავედი, მაშინ იცინე(თ)... "
ჯერ კიდევ გლანდებიანი
იგ
Thursday, June 9, 2011
Tuesday, June 7, 2011
მარადიული?
არაფერია მარადიული ამ ქვეყანაზე,
არა სიკეთე, სიყვარული ან სილამაზე..
მეგობრობასაც გაუხუნდა ძველი ელფერი,
არაფერია მარადიული,
მიტომაც გხვდებით ხშირად ეული...
ამა სოფელში ვერა-რას დათვლით
უკვდავს და ულევს..
შენი სიყვარულიც წარმავალია
ჩემი წავიდა უკვე..
იგ
ივნისი, 2011
01:01 PM
არა სიკეთე, სიყვარული ან სილამაზე..
მეგობრობასაც გაუხუნდა ძველი ელფერი,
არაფერია მარადიული,
მიტომაც გხვდებით ხშირად ეული...
ამა სოფელში ვერა-რას დათვლით
უკვდავს და ულევს..
შენი სიყვარულიც წარმავალია
ჩემი წავიდა უკვე..
იგ
ივნისი, 2011
01:01 PM
Sunday, June 5, 2011
ძაღლი სახელად მინი...
-მამიკო, გეხვეწები რა, ძალიან გთხოვ, ძაღლი მოვიყვანოთ..
მამა დუმს.. უვებ მაგიდის ქვეშ შემძვრალმა უმცროსმა გოგონამ ამოყო თავი და მამას მიუბრუნდა: - შენ არ დაგვპირდი ამ ახალ წელს ლეკვს გაჩუქებთო, თან ხო იცი, ლეკვი შავი უნდა იყოს.. აი ისეთი, პატარაობაში კოკი რომ გვყავდა..
-გოგოებო, მოდით ჩემთან, -მამამ გვერდით მოისვა თავისი ანცი ბავშვები და ღიმილით უპასუხა -რაღათ გვინდა ლეკვი, აგერ ორი ცალი კი მყავხართ სახლში,-და გადაიხარხარა..
ბავშვებს დიდად არ ეამათ ენამოსწრებული მამის ხუმრობა და შუამდგომლობა დიპლომატ დედას სთხოვეს.. დედამ თავისი ტკბილი ენით იმდენი მოახერხა, რომ საბოლოოდ მამა დაიყოლიეს ოჯახის კარი ახალი ოთხფეხა წევრისთვის გულთბილად გაეღოთ..
დიდხანს მიდიოდა კამათი, თუ რა ჯიშის ძაღლი მოეყვანათ სახლში.. ბავშვებს ისე უნდოდათ ცუგრია, თანახმანი იყვნენ ქუჩიდან შემოეყვანათ გაბურძგნული ტიტო, დაებანათ, დაევარცხნათ, მაგრამ აბა ზოგი დედისთვის ეკითხათ. პროფესიით ექიმი ქალბატონი ნანული ბაქტერიებს შორიდანვე ხედავდა და სულ იმას დასძახოდა გოგოებს , აბა დაიბანეთ ხელები, ეს რა ბეწვი გდია აქ, რატო შეჭამეთ გარეთ ნაყიდი ხაჭაპური და ა.შ. ასე, რომ გეგმა იმისა, რომ ტიტოს გადაარჩენდნენ, უბრალოდ ჩაიშალა.. იმის იმედიღა ჰქონდათ, რომ მამა მართლაც უყიდდათ ლეკვს ან კიდევ ვინმე ახლობლის ძაღლი ისე ბარაქიანად დაყრიდა ლეკვებს, მათაც შეხვდებოდათ.. ბოლო იმედმა ნამდვილად გაამართლა. 1999 წლის 06 დეკემბერს ქ. თბილისში იმშობიარა მიკიმ.
ამ წელს ზამთარი რაღაცნაირი თბილი იყო, კახეთშიაც არ მოსულა თოვლი საახალწლოდ.. ზამთრის არადეგები კი რაიონში, ისიც უთოვლოდ ცოტა არ იყოს მოსაწყენი იყო.. მაგრამ ბევრისგან განსხვავებით, 14 წლის ირინას და 12 წლის ირმას წასასვლელი კი ჰქონდათ იმისთვის რომ სასიამოვნოდ და ხალისიანად გაეტარებინათ არდადეგები. სხვა თუ არაფერი, დედაქალაქში მამიდას სტუმრობდნენ ხოლმე. ამ ახალ წელს კი თბილი ქალაქი საინტერესო მოვლენების ეპიცენტრი ნამდვილად იყო. თბილისს სტუმრობდა ეგზოტიკური ამფიბიების, მწერების და ცხოველების გამოფენა. აბა როგორ გამოტოვებდნენ გოგონები ანაკონდას რეალში ნახვას. თეთრი პითონით ფოტო რომ გადაეღო, ირმა რიგში ზუსტად 35 წუთი იდგა, სანამ მისი ჯერი მოვიდოდა და ყელზე შემოიხვევდა შარფივით, სამაგიეროდ, მარიაჟი ფოტოთი დაბრუნდა კახეთში.
ამასობაში კი, მამიდას მეზობლის ძაღლს იმდენი ლეკვი დაეყარა, რომ გოგოებისთვისაც დაჯავშნეს ერთი.. ამის შესახებ მათ ნამდვილად არაფერი იცოდნენ.
-ბავშვებო, ახლა მე და თქვენ მივდივართ სტუმრად ელგუჯა ბიძიასთან, -მამიდამ გამოუცხადათ მეორე დღეს. დიდად კი ვერ მიხვდნენ რატომ უნდა წასულიყვნენ მაინცდამაინც მეზობელთან სტუმრად, როცა ამდენი გასართობი იყო გარეთ ქალაქში საახალწლოდ.. მაგრამ ხათრი ვერ გაუტეხეს და დათანხმდნენ.
სტუმარ-მასპინძლობა იყო ზღაპრული.. ბავშვებს მათთვის "გადანახული" პატარა, თანაც შავი , უსაყვალესი "იაპონკა" ლეკვი დაახვედრეს.. სულ რაღაც ერთი თვის იყო.. პაწაწინა, მუჭაზე რო დაიტიეს იმხელა.. უსაზღვორდ კეთილი და მეტყველი თვალებით.. გულიპირი და მარცხენა თათი ჰქონდა მხოლოდ თეთრი.. გულზე სითეთრე ისე ჰოქნდა, თითოს დათუნია იყო გამოხატული.. აი, ასრულდა ოცნება დიდი ხნის, ლეკვს სახელი უკვე ჰქონდა შერჩეული, რადგან ყველაზე პატარა იყო თავის და-ძმას შორის, ელგუჯა ბიძიას მისთვის მინი დაექმია..
2000 წლის 1-ლი იანვრიდან ერთ პატარა ხალისიან ოჯახში ახალი წელთაღრიცხვის ათვლა დაიწყეს, ანუ იყო ცხოვრება მინიმდე და შემდგომი პერიოდი, მინისთან ერთად..
დებმა ბევრი ითათბირეს და გადაწყვიტეს, "ბავშვის დედა" ირინა იქნებოდა, ირმა კი ბიცოლა (რატომღაც არა დეიდა, აი ასე! =)
სასაცილო სანახავი იყო პატარა იაპონკა ლეკვი პემპერსში, ან და "კრუჟავა-კრუჟავა" საბანში გახვეული.. ამ "მაიმუნობის" ატანა მამამ ვეღარ შეძლო და ერთ მშვენიერ დღეს გოგოებს გამოუცხადა, თუ არ მოექცევით ისე, როგორც ძაღლს შეფერება და ასე გააგრძლებთ ცხოველის "ფინთი-კლუშკებში" გახვევას, ვეღარ ნახავთო.. დედამ კი თავის მხრივ დაამატა, უკვე დროა თქვენმა მინიმ ისწავლოს სად ქნას ფისი-ფისი, როგორმე გადააჩვიეთ მაინცდამაინც ჩემს ჩუსტებს რომ ეტანებაო. მიუხედავად მშობლების პრეტენზიებისა, დედასაც და მამასც ძალიან შეუყვარდათ პატარა ოთხფეხა ოჯახის წევრი.. მინი, კი ისეთი მოკრძალებული გახდა უფროსების მიმართ, გადაირეოდით.. თან ძალიან სასაცილო იყო, გოგოებმა ცეკვა ასწავლეს, მხოლოდ "ცანგალა და გოგონაზე" ცეკვავდა ოღონდ, ტაშის დაკვრა, თათის ჩამორთმევა, მადლობის გადახდა და ასეთი გადარეულების ხელში იუმორის საოცარი გრძნობა განუვითარდა, მინიმ სიცილი დაიწყო.. თავის პაწია დრუნჩს აბზეკდა ისე, რომ კიჭებს გამოაჩენდა ხოლმე.. რა თქმა, უნდა ამ მოვლენას "მინის სიცილი" უწოდეს.. მეზობლები იძახდნენ, მალე ამათი ძაღლი ლაპარაკს დაიწყებსო.
გავიდა ხანი.. ძაღლი და გოგოები იზრდებოდნენ.. სკოლა უფროსმა დაამთავრა და თბილისში უკრეს თავი, მიუხედავად იმისა, რომ დიდად არ ეპიტნავებოდა ქალაქი, იძულებული გახდა თავისი ადგილი აქ ეპოვა და არა მშობლიურ რაიონში.. მისაღებ გამოცდებამდე ერთი თვით ადრე, მშობლებს თავისი დაწერილი ბიზნეს გეგმა წარუგინა, "ძაღლებს ფერმის" შესახებ.. მაგრამ მამამ ისეთი თვალებით შეხედა, მიხვდა, აზრი არ ჰქონდა გაგრძელებას და ისევ ბიზნესის ადმინისტრირების ფაკულტეტზე რომ ჩაებარებინა იმაზე დაიწყო ფიქრი.. ჩააბარა კიდეც, არანაკლებ წარმატებით გნაგრძო სწავლა ქალაქში პრონვინციიდან ჩამოსულმა გოგომ.. უფროსს უმცროსი მიჰყვა.. მეორე იურისტი გამოვიდა..
წლები წლებს მიჰყვებოდა.. ბევრი რამ შეიცვალა ამ ადამიანების ცხოვრებაში და ქვეყანაში, პატარა თბილს ქალაქში და მშობლიურ რაიონშიაც.. მინი ირინასი უფრო აღარ იყო. მინი უფრო ნანასი გახდა..და მამასიც..
სასწავლებელი, უკვე სამსახურიც.. სხვა გარემო.. მხოლოდ დასვენებებზე და დღესასწაულებზე ხვდებოდნენ ერთმანეთს გოგოები და მინი.. ოჯახში მინიზე პრივილეგირებული წევრიც გამოჩნა, პატარა ბიჭი, ნიკოლოზი , უმცროსი ქალიშვილი დაოჯახდა და.. რა იყო საოცარი სანახავი იცით? მინი ისეთივე მზრუნველი თვალებით რომ უყურებდა ნიკუშას, როგორც დედამისი..
ირმა უკვე დედიკო გახდა, ირინა ისევ სადღაც, ღრუბლებზე მონავარდე დარჩა..
2010 წელს დიდი გამოწვევების წელი დაუდგა პატარა, ერთ დროს ზედმეტად მხიარულ ოჯახს..ასაკი თავისას შვება, სიჯიუტე უფრო.. მამა ავად გახდა.. ძალიან.. მინიც.. უცნაურია, ის ფაქტი, რომ მინისაც და მამასაც ერთი და იგივე პრობლემა განუვითარდა.. მამა გადარჩა..
2011 წლის 25 მაისს კი მინი გარდაიცვალა.. ბევრი კი იტანჯა.. თუმცა, ვერ შეძლეს მისი დაძინება.. ნეტავ, რა უფრო ჯობდა, ასე ტანჯვით მისი სიკვდილი თუ ნემსის გაკეთება..
*
ირინა: ვიცოდი, რომ ცუდად იყო ჩემი მინი.. ვერ ვუშველე და ძალიან ვადანაშაულებ ჩემს თავს.. ჩემი საქმეების გადამკიდე, ჩემი ყველზე ერთგული, უტყვი მაგრამ ყველზე მეტყველი მეგობარი დავკარგე.. იმიტომ რომ დროზე ვერ დავეხმარე კარგი ექიმით.. არასდროს დამავიწდება, განსაკუთრებით ჩვენი ბოლო შეხვედრა.. აღდგომას რომ ჩავედი რაიონში, ის-ის იყო "მარშუტკიდან" ფეხი გადმოვდგი, უცნაური, დაუძლურებული, მაგრამ გახარებული ძაღლის წკმუტუნი შემომესმა, მინი ჭიშკართან მე მელოდებოდა.. დედამ მითხრა, რომ სამი დღე იყო თავისი ოთახიდან არ გამოსულიყო..მისთვის არც ის უთქვიათ მე რომ ჩავდიოდი..მინიმ იგრძნო, ვაი-ვაგლახით აუთრევია ტანი და დილიდან ჭიკართან დაწოლილა..მინი იმასაც გრძნობდა მე რომ შევიცვალე,, მინიმ ისიც მაგრძნობინა თავის დროზე, რომ უაზრო იცნებებისთვის თავი დამენებებინა..
მე დღეს გავიგე, რომ მინი აღარ არის ცოცხალი, არადა ის 25 მაისს უკვე აღარც ყოფილა.. დამიმალეს...
მე მაშინ, ბოლოს რომ ვნახე, დავემშვიდობე, გული მიგრძნობდა რომ ეს ჩვენი ბოლო შეხვედრა იყო.. მე 25 -შიც ვერ ვიყავი კარგად, დამცინეს კიდეც ამ ჩემი უცნაური წინათგრძნობების გამო, მაგრამ გული ცუდად შემეკუმშა და მივხვდი ვიღაც ჩემთვის კიდევ ერთი ძვირფასი არსება დავკარგე, დავკარგე სამუდამოდ..
გამიჭირდება ჩემი ეზოს კარს რომ შევაღებ და პატარა შავი, ერთგული და მოსიყვარულე ოთხფეხა აღარ შემეგებება..
*
პოსტი ეძღვნება მინის ხსოვნას..
სურათი: Young Girl with a Dog 1888 , Pierre Auguste Renoir
იგ,
05/06/2011
23:23
მამა დუმს.. უვებ მაგიდის ქვეშ შემძვრალმა უმცროსმა გოგონამ ამოყო თავი და მამას მიუბრუნდა: - შენ არ დაგვპირდი ამ ახალ წელს ლეკვს გაჩუქებთო, თან ხო იცი, ლეკვი შავი უნდა იყოს.. აი ისეთი, პატარაობაში კოკი რომ გვყავდა..
-გოგოებო, მოდით ჩემთან, -მამამ გვერდით მოისვა თავისი ანცი ბავშვები და ღიმილით უპასუხა -რაღათ გვინდა ლეკვი, აგერ ორი ცალი კი მყავხართ სახლში,-და გადაიხარხარა..
ბავშვებს დიდად არ ეამათ ენამოსწრებული მამის ხუმრობა და შუამდგომლობა დიპლომატ დედას სთხოვეს.. დედამ თავისი ტკბილი ენით იმდენი მოახერხა, რომ საბოლოოდ მამა დაიყოლიეს ოჯახის კარი ახალი ოთხფეხა წევრისთვის გულთბილად გაეღოთ..
დიდხანს მიდიოდა კამათი, თუ რა ჯიშის ძაღლი მოეყვანათ სახლში.. ბავშვებს ისე უნდოდათ ცუგრია, თანახმანი იყვნენ ქუჩიდან შემოეყვანათ გაბურძგნული ტიტო, დაებანათ, დაევარცხნათ, მაგრამ აბა ზოგი დედისთვის ეკითხათ. პროფესიით ექიმი ქალბატონი ნანული ბაქტერიებს შორიდანვე ხედავდა და სულ იმას დასძახოდა გოგოებს , აბა დაიბანეთ ხელები, ეს რა ბეწვი გდია აქ, რატო შეჭამეთ გარეთ ნაყიდი ხაჭაპური და ა.შ. ასე, რომ გეგმა იმისა, რომ ტიტოს გადაარჩენდნენ, უბრალოდ ჩაიშალა.. იმის იმედიღა ჰქონდათ, რომ მამა მართლაც უყიდდათ ლეკვს ან კიდევ ვინმე ახლობლის ძაღლი ისე ბარაქიანად დაყრიდა ლეკვებს, მათაც შეხვდებოდათ.. ბოლო იმედმა ნამდვილად გაამართლა. 1999 წლის 06 დეკემბერს ქ. თბილისში იმშობიარა მიკიმ.
ამ წელს ზამთარი რაღაცნაირი თბილი იყო, კახეთშიაც არ მოსულა თოვლი საახალწლოდ.. ზამთრის არადეგები კი რაიონში, ისიც უთოვლოდ ცოტა არ იყოს მოსაწყენი იყო.. მაგრამ ბევრისგან განსხვავებით, 14 წლის ირინას და 12 წლის ირმას წასასვლელი კი ჰქონდათ იმისთვის რომ სასიამოვნოდ და ხალისიანად გაეტარებინათ არდადეგები. სხვა თუ არაფერი, დედაქალაქში მამიდას სტუმრობდნენ ხოლმე. ამ ახალ წელს კი თბილი ქალაქი საინტერესო მოვლენების ეპიცენტრი ნამდვილად იყო. თბილისს სტუმრობდა ეგზოტიკური ამფიბიების, მწერების და ცხოველების გამოფენა. აბა როგორ გამოტოვებდნენ გოგონები ანაკონდას რეალში ნახვას. თეთრი პითონით ფოტო რომ გადაეღო, ირმა რიგში ზუსტად 35 წუთი იდგა, სანამ მისი ჯერი მოვიდოდა და ყელზე შემოიხვევდა შარფივით, სამაგიეროდ, მარიაჟი ფოტოთი დაბრუნდა კახეთში.
ამასობაში კი, მამიდას მეზობლის ძაღლს იმდენი ლეკვი დაეყარა, რომ გოგოებისთვისაც დაჯავშნეს ერთი.. ამის შესახებ მათ ნამდვილად არაფერი იცოდნენ.
-ბავშვებო, ახლა მე და თქვენ მივდივართ სტუმრად ელგუჯა ბიძიასთან, -მამიდამ გამოუცხადათ მეორე დღეს. დიდად კი ვერ მიხვდნენ რატომ უნდა წასულიყვნენ მაინცდამაინც მეზობელთან სტუმრად, როცა ამდენი გასართობი იყო გარეთ ქალაქში საახალწლოდ.. მაგრამ ხათრი ვერ გაუტეხეს და დათანხმდნენ.
სტუმარ-მასპინძლობა იყო ზღაპრული.. ბავშვებს მათთვის "გადანახული" პატარა, თანაც შავი , უსაყვალესი "იაპონკა" ლეკვი დაახვედრეს.. სულ რაღაც ერთი თვის იყო.. პაწაწინა, მუჭაზე რო დაიტიეს იმხელა.. უსაზღვორდ კეთილი და მეტყველი თვალებით.. გულიპირი და მარცხენა თათი ჰქონდა მხოლოდ თეთრი.. გულზე სითეთრე ისე ჰოქნდა, თითოს დათუნია იყო გამოხატული.. აი, ასრულდა ოცნება დიდი ხნის, ლეკვს სახელი უკვე ჰქონდა შერჩეული, რადგან ყველაზე პატარა იყო თავის და-ძმას შორის, ელგუჯა ბიძიას მისთვის მინი დაექმია..
2000 წლის 1-ლი იანვრიდან ერთ პატარა ხალისიან ოჯახში ახალი წელთაღრიცხვის ათვლა დაიწყეს, ანუ იყო ცხოვრება მინიმდე და შემდგომი პერიოდი, მინისთან ერთად..
დებმა ბევრი ითათბირეს და გადაწყვიტეს, "ბავშვის დედა" ირინა იქნებოდა, ირმა კი ბიცოლა (რატომღაც არა დეიდა, აი ასე! =)
სასაცილო სანახავი იყო პატარა იაპონკა ლეკვი პემპერსში, ან და "კრუჟავა-კრუჟავა" საბანში გახვეული.. ამ "მაიმუნობის" ატანა მამამ ვეღარ შეძლო და ერთ მშვენიერ დღეს გოგოებს გამოუცხადა, თუ არ მოექცევით ისე, როგორც ძაღლს შეფერება და ასე გააგრძლებთ ცხოველის "ფინთი-კლუშკებში" გახვევას, ვეღარ ნახავთო.. დედამ კი თავის მხრივ დაამატა, უკვე დროა თქვენმა მინიმ ისწავლოს სად ქნას ფისი-ფისი, როგორმე გადააჩვიეთ მაინცდამაინც ჩემს ჩუსტებს რომ ეტანებაო. მიუხედავად მშობლების პრეტენზიებისა, დედასაც და მამასც ძალიან შეუყვარდათ პატარა ოთხფეხა ოჯახის წევრი.. მინი, კი ისეთი მოკრძალებული გახდა უფროსების მიმართ, გადაირეოდით.. თან ძალიან სასაცილო იყო, გოგოებმა ცეკვა ასწავლეს, მხოლოდ "ცანგალა და გოგონაზე" ცეკვავდა ოღონდ, ტაშის დაკვრა, თათის ჩამორთმევა, მადლობის გადახდა და ასეთი გადარეულების ხელში იუმორის საოცარი გრძნობა განუვითარდა, მინიმ სიცილი დაიწყო.. თავის პაწია დრუნჩს აბზეკდა ისე, რომ კიჭებს გამოაჩენდა ხოლმე.. რა თქმა, უნდა ამ მოვლენას "მინის სიცილი" უწოდეს.. მეზობლები იძახდნენ, მალე ამათი ძაღლი ლაპარაკს დაიწყებსო.
გავიდა ხანი.. ძაღლი და გოგოები იზრდებოდნენ.. სკოლა უფროსმა დაამთავრა და თბილისში უკრეს თავი, მიუხედავად იმისა, რომ დიდად არ ეპიტნავებოდა ქალაქი, იძულებული გახდა თავისი ადგილი აქ ეპოვა და არა მშობლიურ რაიონში.. მისაღებ გამოცდებამდე ერთი თვით ადრე, მშობლებს თავისი დაწერილი ბიზნეს გეგმა წარუგინა, "ძაღლებს ფერმის" შესახებ.. მაგრამ მამამ ისეთი თვალებით შეხედა, მიხვდა, აზრი არ ჰქონდა გაგრძელებას და ისევ ბიზნესის ადმინისტრირების ფაკულტეტზე რომ ჩაებარებინა იმაზე დაიწყო ფიქრი.. ჩააბარა კიდეც, არანაკლებ წარმატებით გნაგრძო სწავლა ქალაქში პრონვინციიდან ჩამოსულმა გოგომ.. უფროსს უმცროსი მიჰყვა.. მეორე იურისტი გამოვიდა..
წლები წლებს მიჰყვებოდა.. ბევრი რამ შეიცვალა ამ ადამიანების ცხოვრებაში და ქვეყანაში, პატარა თბილს ქალაქში და მშობლიურ რაიონშიაც.. მინი ირინასი უფრო აღარ იყო. მინი უფრო ნანასი გახდა..და მამასიც..
სასწავლებელი, უკვე სამსახურიც.. სხვა გარემო.. მხოლოდ დასვენებებზე და დღესასწაულებზე ხვდებოდნენ ერთმანეთს გოგოები და მინი.. ოჯახში მინიზე პრივილეგირებული წევრიც გამოჩნა, პატარა ბიჭი, ნიკოლოზი , უმცროსი ქალიშვილი დაოჯახდა და.. რა იყო საოცარი სანახავი იცით? მინი ისეთივე მზრუნველი თვალებით რომ უყურებდა ნიკუშას, როგორც დედამისი..
ირმა უკვე დედიკო გახდა, ირინა ისევ სადღაც, ღრუბლებზე მონავარდე დარჩა..
2010 წელს დიდი გამოწვევების წელი დაუდგა პატარა, ერთ დროს ზედმეტად მხიარულ ოჯახს..ასაკი თავისას შვება, სიჯიუტე უფრო.. მამა ავად გახდა.. ძალიან.. მინიც.. უცნაურია, ის ფაქტი, რომ მინისაც და მამასაც ერთი და იგივე პრობლემა განუვითარდა.. მამა გადარჩა..
2011 წლის 25 მაისს კი მინი გარდაიცვალა.. ბევრი კი იტანჯა.. თუმცა, ვერ შეძლეს მისი დაძინება.. ნეტავ, რა უფრო ჯობდა, ასე ტანჯვით მისი სიკვდილი თუ ნემსის გაკეთება..
*
ირინა: ვიცოდი, რომ ცუდად იყო ჩემი მინი.. ვერ ვუშველე და ძალიან ვადანაშაულებ ჩემს თავს.. ჩემი საქმეების გადამკიდე, ჩემი ყველზე ერთგული, უტყვი მაგრამ ყველზე მეტყველი მეგობარი დავკარგე.. იმიტომ რომ დროზე ვერ დავეხმარე კარგი ექიმით.. არასდროს დამავიწდება, განსაკუთრებით ჩვენი ბოლო შეხვედრა.. აღდგომას რომ ჩავედი რაიონში, ის-ის იყო "მარშუტკიდან" ფეხი გადმოვდგი, უცნაური, დაუძლურებული, მაგრამ გახარებული ძაღლის წკმუტუნი შემომესმა, მინი ჭიშკართან მე მელოდებოდა.. დედამ მითხრა, რომ სამი დღე იყო თავისი ოთახიდან არ გამოსულიყო..მისთვის არც ის უთქვიათ მე რომ ჩავდიოდი..მინიმ იგრძნო, ვაი-ვაგლახით აუთრევია ტანი და დილიდან ჭიკართან დაწოლილა..მინი იმასაც გრძნობდა მე რომ შევიცვალე,, მინიმ ისიც მაგრძნობინა თავის დროზე, რომ უაზრო იცნებებისთვის თავი დამენებებინა..
მე დღეს გავიგე, რომ მინი აღარ არის ცოცხალი, არადა ის 25 მაისს უკვე აღარც ყოფილა.. დამიმალეს...მე მაშინ, ბოლოს რომ ვნახე, დავემშვიდობე, გული მიგრძნობდა რომ ეს ჩვენი ბოლო შეხვედრა იყო.. მე 25 -შიც ვერ ვიყავი კარგად, დამცინეს კიდეც ამ ჩემი უცნაური წინათგრძნობების გამო, მაგრამ გული ცუდად შემეკუმშა და მივხვდი ვიღაც ჩემთვის კიდევ ერთი ძვირფასი არსება დავკარგე, დავკარგე სამუდამოდ..
გამიჭირდება ჩემი ეზოს კარს რომ შევაღებ და პატარა შავი, ერთგული და მოსიყვარულე ოთხფეხა აღარ შემეგებება..
*
პოსტი ეძღვნება მინის ხსოვნას..
სურათი: Young Girl with a Dog 1888 , Pierre Auguste Renoir
იგ,
05/06/2011
23:23
Saturday, June 4, 2011
წყალწაღებული
სახლიდან რომ გავედი მზე აჭერდა. სასიამოვნოდაც კი..
იმდენი მოსაგავარებელი საქმე მქონდა, ლამის ფურცელზე ჩამოვიწერე საიდან დამეწყო..
მოკლედ, მეჯვარე ვარ.. ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო მეგობარი "ბექ-დეითიდ" იწერს ჯვარს, თორემ გათხოვებით, კაი ერთი წლის წინ გათხოვდა..
მე ეიფორიაში ვარ.. ნათლულები კი მყავს, მაგრამ ხელის მომკიდე პირველად ვარ.. ვათვითცნობიერებ-რა პასუხისმგებლობას, სულიერადაც მინდა რომ მზად ვიყო და გარეგნულადაც გამოვიყურებოდე სათანადოდ..
და ვიდრე მე ჩემს სამეებს ვაგვარებდი, კაბა მოვიზომე (მაგარი მკერავი მყავს, ვაღიარებ) .. ჩემი პატარა ნიკოლოზიც მოვინახულე, სალონში გავიარე, ლექციას დავესწარი, ამასობაში ცაზე ღრუბელთ შეკრეს პირი...საშინელმა გრუხუნმა გამიფანტა ყურადღება.. ბოლოს რა დავწერე ქვიზში ძნელადღა მახსოვს..რაღაცნაირად განრისხებულმა წვიმამ დასცხო.. ელვა და ქუხული ერთანეთს ტოლს არ უდებდნენ..
მე კი გარეთ გამოსული უქოლგო და უაზროდ გამოზაფხულებული შევყურებდი წვიმის ღვარებს.. სად არ მქონდა ჩემი ლონდონიდან ჩამოტანილი ქოლგა.. რაც ეს ქოლგა მაქვს, მას მერე ვნატრობ რომ გაწვიმდეს.. არადა, არ დაადგა საშველი.. ამჯერად კი საჭირო ადგილას არ აღმოჩნდა (ამაში პატრონს ჰგავს).. თან ტაქსს რა გააჩერებს ამ ამინდში, ამჯერადაც ყველა მგზავრიანმა ტაქსმა ჩემს წინ გაიარა..
თუმცა, გამიმართლა, არ დავსველდი.. ჩემა ლექტორმა ქოლგა მათხოვა (მადლობა თამუნას).. დიდ ქოლგის ქვეშ ამოეფარა პატარა გოგო და როგორც ნამდვილი გიჟი ფეხით გამოუყვა გამზირს..
თბილისი ცენტრალსა და ვაგზლის მეტროს მიმდებარე ტერიტორიას რომ გავუსწორდი, უკნიდან ხმა შემომესმა.. წყალწაღებული, აკანკალენული, წვიმაში მოყოლილი, გალუმპული ადამიანის ხმა.. უკან რომ მივიხედე, გოგო აღმოჩნდა.. აი, იმ ტურფათაგანი, ვაგზლის მეტროს წინ რომ "დვიჟენიობს", მის ენაზე მუშაობს, ჩვენს ენაზე მრუშობს/ბოზობს..
საცოდავი შესახედი იყო, დათხაპნილი მაკიაჟი, თავიდან ბოლომდე სველი, ეხლაც თვალწინ მიდგას როგორ აკანკალებდა.. საბრალო შესახედი იყო.. არც მეტი და არც ნაკლები, ქოლგის ქვეშ შევაფარე.. შემეცოდა.. პირველად ცხოვრებაში სიბრალულით განვიმსჭვალე ბოზების (არ მიწყონოთ ამ სიტყვიდ გამოყენება, მე ეს სიტყვა "მეძავს" მირჩევია, თითქოს ეს უფრო შეეფერებათ) მიმართ.. ის კი არა და ვურჩიე ცხელი ჩაი დალიე-თქო.. ცოტა დამაკლდა მე არ წავიყვანე ჩაიზე.. ის კი ისეთი გაოცებული თვალებით მიყურებდა.. უფრო შემეცოდა.. დაბნეულობამ რომ გაუარა, საქმე მაქვსო ჩაიბურტყუნა და აორთქლდა .. ჰმ! მადლობაც არ გადაუხდია.. :D (კიდე რა მინდოდა)
მე კი ჩავფიქრდი და სახლემდე ვიფქრობდი, ამისთანა წყალწაღებული კიდევ წყალმა როგორ წაიღო-თქო.. ახლა მართლა მეცოდებიან ვაგზლის მეტროს წინ "მომუშავე" გოგოები, რა ვიცი აბა, რამ აიძულათ ასეთი ცხოვრების გზა აერჩიათ..
სახლამდე ქოლგა აღარ გამიხსნია, აღაც წვიმდა ისე ძალიან, "საქოლგედ" და მე უკვე ნათლად ხილული (აღარ უჩინარი) ყველასთვის, ფიქრებში გართული ოდნავ დავსველდი ზაფხულის წვიმაში..
იგ,
ივნისი, 2011
იმდენი მოსაგავარებელი საქმე მქონდა, ლამის ფურცელზე ჩამოვიწერე საიდან დამეწყო..
მოკლედ, მეჯვარე ვარ.. ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო მეგობარი "ბექ-დეითიდ" იწერს ჯვარს, თორემ გათხოვებით, კაი ერთი წლის წინ გათხოვდა..
მე ეიფორიაში ვარ.. ნათლულები კი მყავს, მაგრამ ხელის მომკიდე პირველად ვარ.. ვათვითცნობიერებ-რა პასუხისმგებლობას, სულიერადაც მინდა რომ მზად ვიყო და გარეგნულადაც გამოვიყურებოდე სათანადოდ..
და ვიდრე მე ჩემს სამეებს ვაგვარებდი, კაბა მოვიზომე (მაგარი მკერავი მყავს, ვაღიარებ) .. ჩემი პატარა ნიკოლოზიც მოვინახულე, სალონში გავიარე, ლექციას დავესწარი, ამასობაში ცაზე ღრუბელთ შეკრეს პირი...საშინელმა გრუხუნმა გამიფანტა ყურადღება.. ბოლოს რა დავწერე ქვიზში ძნელადღა მახსოვს..რაღაცნაირად განრისხებულმა წვიმამ დასცხო.. ელვა და ქუხული ერთანეთს ტოლს არ უდებდნენ..
 |
| ჩემი ქოლგა.. |
თუმცა, გამიმართლა, არ დავსველდი.. ჩემა ლექტორმა ქოლგა მათხოვა (მადლობა თამუნას).. დიდ ქოლგის ქვეშ ამოეფარა პატარა გოგო და როგორც ნამდვილი გიჟი ფეხით გამოუყვა გამზირს..
თბილისი ცენტრალსა და ვაგზლის მეტროს მიმდებარე ტერიტორიას რომ გავუსწორდი, უკნიდან ხმა შემომესმა.. წყალწაღებული, აკანკალენული, წვიმაში მოყოლილი, გალუმპული ადამიანის ხმა.. უკან რომ მივიხედე, გოგო აღმოჩნდა.. აი, იმ ტურფათაგანი, ვაგზლის მეტროს წინ რომ "დვიჟენიობს", მის ენაზე მუშაობს, ჩვენს ენაზე მრუშობს/ბოზობს..
საცოდავი შესახედი იყო, დათხაპნილი მაკიაჟი, თავიდან ბოლომდე სველი, ეხლაც თვალწინ მიდგას როგორ აკანკალებდა.. საბრალო შესახედი იყო.. არც მეტი და არც ნაკლები, ქოლგის ქვეშ შევაფარე.. შემეცოდა.. პირველად ცხოვრებაში სიბრალულით განვიმსჭვალე ბოზების (არ მიწყონოთ ამ სიტყვიდ გამოყენება, მე ეს სიტყვა "მეძავს" მირჩევია, თითქოს ეს უფრო შეეფერებათ) მიმართ.. ის კი არა და ვურჩიე ცხელი ჩაი დალიე-თქო.. ცოტა დამაკლდა მე არ წავიყვანე ჩაიზე.. ის კი ისეთი გაოცებული თვალებით მიყურებდა.. უფრო შემეცოდა.. დაბნეულობამ რომ გაუარა, საქმე მაქვსო ჩაიბურტყუნა და აორთქლდა .. ჰმ! მადლობაც არ გადაუხდია.. :D (კიდე რა მინდოდა)
მე კი ჩავფიქრდი და სახლემდე ვიფქრობდი, ამისთანა წყალწაღებული კიდევ წყალმა როგორ წაიღო-თქო.. ახლა მართლა მეცოდებიან ვაგზლის მეტროს წინ "მომუშავე" გოგოები, რა ვიცი აბა, რამ აიძულათ ასეთი ცხოვრების გზა აერჩიათ..
სახლამდე ქოლგა აღარ გამიხსნია, აღაც წვიმდა ისე ძალიან, "საქოლგედ" და მე უკვე ნათლად ხილული (აღარ უჩინარი) ყველასთვის, ფიქრებში გართული ოდნავ დავსველდი ზაფხულის წვიმაში..
იგ,
ივნისი, 2011
Friday, June 3, 2011
ეს ამ დილას..
ეს ამ დილას, თვალი როცა გავახილე,
ჩემთან ერთად მონატრებულ
მუზას ვხედავ,
თითქოს ახლა ვიწყებ წერას..
დილა მშვიდობისა ყველას!
დილა მშვიდობისა შენ,
მე ხომ აღარ გიშლი ხელს?
დილა მშვიდობისა , ნ. უ. ..
სევდა დროს ხომ მიაქვს სულ..(?)
დილა მშვიდობისა დედას!
ღმერთს ვმადლობ, რომ დამებედა!
დილა მშვიდობისა დაო!,
რატომ აღარ მიგრძნობ ტანო?*
დილა მშვიდობისა თქვენ..
უცხოს, ნაცნობს.. ყველას..
მე თქვენ გისურვებთ ლხენას..
პ.ს. ასე უცნაური გაღვიძება არ ვიცი რას უნდა მივაწერო.. წარმატებულ დღეს გისურვებთ იგ ბლოგოსფეროდან..:)
Thursday, June 2, 2011
მუზ-კრიზისია ჩემთან..
ფინანსური კრიზისი, ეკონომოკური კრიზისი, პოლიტიკური კრიზისი და ა. შ კრიზისი.. მე არც ერთი ამათგანი არ მაწუხებს.. მუზ-კრიზისი მაქვს.. ჩემმა მუზამ მიმატოვა.. აი ასე, დაიხურა ქუდი და წავიდა.. ისე მოაჯახუნა კარი, რომ მქონდეს თუ არა მისი დაბრუნების იმედი აღარც ვიცი..
მუზ-კრიზისი ალბათ კიდევაც შენიშნეთ ჩემს ბლოგზე.. აქამდე თუ თვითონ მწერდა, ახლა ისე ვარ, სიტყვებს რომ ვეძებ და თან როგორ შევაკოწიწო და პოსტად ვაქციო რომ არ ვიცი..
არაფერი აღარ ვიცი მოკლედ.. თუმცა, ისიც კარგია რაც ვიცი: ჯერ კიდევ ცოცხალი ვარ, ჯერ კიდევ მტკივა (უარესად მეტკიება ყველაფერი, ახლა გლანდების ოპერაციაღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის და.. ). გამოცდებიც კარს მომდგომია, აი, ეგეც ვიცი, რომ უეჭველი უნდა ჩავაბარო, თან კარგად!! =)
შემოქმედებით კრიზისს კი ყველაზე მეტად განვიცდი, თითქოს დავიცალე ისე შევიცვალე... აქციას გავმართავ საკუთარ თავთად თუ მუზ-კრიზისიდან დროზე არ გამოვედი.. სხვა რაღა გავაკეთო?!
მე - მუზისგან მიტოვებული
იგ
აწ უკვე ივნისი, 2011 წელი
მუზ-კრიზისი ალბათ კიდევაც შენიშნეთ ჩემს ბლოგზე.. აქამდე თუ თვითონ მწერდა, ახლა ისე ვარ, სიტყვებს რომ ვეძებ და თან როგორ შევაკოწიწო და პოსტად ვაქციო რომ არ ვიცი..
არაფერი აღარ ვიცი მოკლედ.. თუმცა, ისიც კარგია რაც ვიცი: ჯერ კიდევ ცოცხალი ვარ, ჯერ კიდევ მტკივა (უარესად მეტკიება ყველაფერი, ახლა გლანდების ოპერაციაღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის და.. ). გამოცდებიც კარს მომდგომია, აი, ეგეც ვიცი, რომ უეჭველი უნდა ჩავაბარო, თან კარგად!! =)
შემოქმედებით კრიზისს კი ყველაზე მეტად განვიცდი, თითქოს დავიცალე ისე შევიცვალე... აქციას გავმართავ საკუთარ თავთად თუ მუზ-კრიზისიდან დროზე არ გამოვედი.. სხვა რაღა გავაკეთო?!
მე - მუზისგან მიტოვებული
იგ
აწ უკვე ივნისი, 2011 წელი
Wednesday, June 1, 2011
www.lasharela.com: მე თავს მოგანატრებ ძალით..
მე თავს მოგანატრებ ძალით
და შენც მომენატრო მინდა
აიღე თეთრი ფურცელი
აიღე კალამი და
მომწერე რამე უაზრო
ან თუნდაც როგორ გწყინდა
მეც მოგწერ როგორ გნატრულობ
და შენთან როგორ მინდა..
რა კარგად დაგიწერია ლაშარელა =)
და შენც მომენატრო მინდა
აიღე თეთრი ფურცელი
აიღე კალამი და
მომწერე რამე უაზრო
ან თუნდაც როგორ გწყინდა
მეც მოგწერ როგორ გნატრულობ
და შენთან როგორ მინდა..
რა კარგად დაგიწერია ლაშარელა =)
Subscribe to:
Posts (Atom)