დიდი ხნის არქივიდან..

****

ე-ს  
მე არ მინდა ვიყო ძლიერ ლამაზი,
ირგვლივ არის ყველაფერი მარაზმი,
ეს ცხოვრება ემსგავსება მანიას,
გადაჩვევა შენი მიჭირს ძალიან.
მე რ მინდა ვიყო ძლიერ თარსი,
მოლოდინი გახდეს ჩემთვის ფარსი
ერთხელ უკვე გატყდა ჩემში ნავსი..
აღარ მინდა მეორეჯერ მსგავსი.
მეორეჯერ მსგავსი ანომალია,
ყველაფერი ჩემი არა,
მხოლოდ შენი ბრალია..
მხოლოდ შენი გულგრილობა მკლავს..
გადავიქეც მე უჩინარ ხმად..
ისევ ისე მეორდება კვლავ
შენ ვერ ამჩნევ მეოცნებე ქალს!

  2010 წელი


* * *
მე ვწერ სტრიქონებს,  ვაწყობ ლექსებად,
მოვადნილ მუზას არ აქვს საზღვარი,
ფიქრს უსასრულოდ მივყავარ ცამდე,
და ისევ მე ვარ ხნით დამაშვრალი.
თითიქოს ნისლიან ხილვებში მოჩანს,
ვხედავ უცნაურ აზრთა გამგებელს
და ჰორიზნტზე გამოიკვეთა
ჩუმი ჩრდილი, მეფაიტონე..
მოერეკება ჩემს აზრებს ფრთიან,
მუზად იხუვლებს კი არა სძინავთ,
ფურცელს აჩნდება კვალი მიზნების,
ამოუცნობი მკრთალი სიზმრების..
ასე გრძელდება და მეორდება,
მოვარდნილ მუზას არ აქვს საზღვარი,
ფიქრს უსასრულოდ მივყავარ ცამდე,
მხოლოდ ამ ფიქრებს მივყავარ სადმე...

* * *
მაშინ  მე-8 კლასში ვიყავი, 03 მარტი თენდებოდა.. დედასთვის საჩუქარი მინდოდა გამეკეთებინა, რამე ორიგინალური.. მამას სუნამო უნდა ეყიდა.. ირმას მოგვროვილი ფული ქონდა.. მე მოგროვილი ფულიც არ მქონდა.. ავდექი და დედასთვის დავხატე და დავწერე. აი, ნახატი კი ინახება კახეთში , სახლში საგულდაგულოდ და ლექსი მახსოვს და დავწერ  აქ:

დედა- უხმო სევდა,
შვილის ზრუნვაში გადაღლილი ნაზი არსება,
ნათქვამია, რომ "დედის ცრემლზე ია ამოდის"
შემ ჩემო კარგო, რომ იცოდე, როგორ მიყვარხარ,
ვიცი, ძვირფასო, რომ შენს ამაგს ვერ გადავიხდი,
მაგრამ ვეცდები, გავამართლო შენი იმედი
და გავიზარდო სასახელო ქართსველთაგანი.
დედა-მზის სხივით მოქარგული სახელთაგანი.
დედა-შვილისთვის  მუდამ დიდი საყრდენი ძალა
და თქვენ იცოცხლეთ, დიდხანს, დიდხანს ჩვენს საიმედოდ,
თქვენ, მუდამ ბურჯნო, ოჯახის და ქვეყნის ღირსების!

ჩემი ხელითვე გავაკეთე მისალოცი და  კონვერტი, ჩავდე ფურცელზე დაწერილი ლექსი და დედას დავუტოვე მაგიდაზე.. მორიგეობიდან რომ დაბრუნდა, სხვა საჩუქრებთან ერთად ჩემი ცხელი და გულწრფელი ლექსი ელოდა.. დედა ჩამეხუტა, ცრემლი უჩანდა თვალებში სიხარულისა.. მე ძალიან ბედნიერი ვიყავი, რომ მას მოეწონა ჩემი საჩუქარი და მისი მაშინდელი გახარებული  სახე არასოდეს დამავიწდება..


* * *
უჩინარი ვარ ..
უჩინარი ვარ და დავსველდი,
რამდენჯერ გთხოვე და არ გაჩერდი..
ვერაფერს ვერასდროს ამჩნევდი..
მესმოდა სისტყვები -არცერთი..
და მაშინ გაწვიმდა, ფიქრებში გარჩევდი
უჩინარი ვარ ყოველთვის,
ვერ მამჩნევ ვერასდროს..
მე კი კვლავ დავსველდი,
ფიქრებში, წვიმაში უაზროდ
უჩინრად დავბერდი..

31/05/2010, 23:16

* * *
 ამ ლექსების ისტორია ასეთია: სკოლა დავამთავრე და რადგან სწავლა უმაღლეში გავაგრძელე, მომიწია კახეთიდან გუდა-ნაბადის აკვრა და თბილისისკენ წამოსლვა..
ეს პროცესი ძალიან მტკივნეული იყო.. სახლი სადაც 17 წელი გავატარე, მშობლები, და, რომლის გარეშე ცხოვრება არ შემეძლო, ჩემი ცუგრია მინიც დავტოვე დედოფლისწყაროში და მე დედაქალაქში გადმვოვედი.
სახლში ხშირად ვლექსადით მე და ჩემი და და წამოსვლის წინაც დავუტოვე დარიგება ლექსად თქმული:

დაო,  უნდა დაგიტოვო,
დარიგება საიმედო,
იქნებ რამე გამოვტოვო,
დაამატე, გაიხსენო..
გახსოვდეს, რომ წინ გაქვს დიდი
ბრძოლის ველი გასავლელი,
დაიხსომე, დაისწავლე,
დარიგება ჩემი წრფელი.
ისწავლე და წაიკითე
ბევრი წიგნი, შენთვის მრგები,
"სწავლის ძირი მწარე არის ,
კენწეროში გატკბილდების"
იმედი და რწმენა ღვთისა
მუდამ გქონდეს გულში ხატად,
ჩენი ქვეყნის სადიდებლად
არა მოერიდო ავსაც.
იქნებ, თავი მოგაბეზრე,
ანდა გავაგრძელე ძლიერ,
იმედია, აგამიგებ და გამიხსენებ
შენთვის დამშვრალსა და მშიერს!.

დის დარიგების პასუხი, ავტორი ჩემი და:

გმადლობ შენ დაო რჩევისთვის,
ბრძნული სიტყვების ფრქვევისთვის,
არ დაგივიწყებ მოძღვრებას,
მემახსოვრება მე მუდამ.
მინდა მეც გითხრა სათქმელი,
გამოგადგება ქალქში,
გესწავლოს შენ სიეშმაკე,
ჩაგეცვას სულ პლატფორმები. : D
გული მწყდება, რომ მიდიხარ,
აცარიელებ სახლსაო,
გპირდები კარგად მოვუვლი შენს შვილობილის კარსაო.. (მინის რა)
ღმერთმა ქნას შენი ნატვრაო,
ყველა აგიხდეს, ასრულდეს,
მე წარმატებებს გისურვებ
ეკონომისტობის გზაზე.
აბა რაღა დაგიწერო,
გითხარ ჩემი სათქმელი.
ვეცდები გავამართლო
დედ-მამის შენი იმედი..
შენ კი არ დადარდიანდე,
თუ ჩავაბარე წელსაო,
ჩამოვალ ერთად ვიქნებით
არ მოგანატრებ თავსაო..

 P.S. ცოტა კი გაურითმავია და იმედია არ მიწყენ. ისე დილის 08:30 კვალობაზე არა უჭირს რა. ჰა, რას იტყვი?.. იცინე, იცინე .. სწორედ შენს გასამხიარულებლად დავწერე ეს ლექსი..

 27/02/2005

ჩემა დამ მართლაც გამამხიარულა, შემდეგ ტრადიციად გვექცა არა ეს-ემ-ესბის წერა, არამედ წერილების გზავნა .. ჩამოჰქონდათ ჩემებს, მეც ვატანდი ირმასთან და ა.შ. მერე ჩააბარა ეროვნულები და თვითონაც ჩამოვიდა თბილისში..

* * *

* * *

ტაატით მარტო, ბოდვით და ღელვით,
შენსკენ მომავალ გზას გამოვყევი,
დაგიკრეფ იებს, ვარდებს და გნახავ
მზის სხივის კონად შეგიკრავ თავთავს..

ლექსებს დაგიწერ, უამრავ ზღაპარს,
აი ისეთებს, არავის არ ჰგავს,
 ბენიერების გაჩუქებ წამებს,
ფიქრებს უცნაურს მე მივცემ ღამეს.

ტაატით მარტო, ბოდვით და ღელვით,
მე გადავსერავ ცხრა ზღვას და მდელოს,
რომც არვინ მენდოს, დავხატავ ტილოს
და თუ დამჭირდა დავაშრობ ნილოსს..

ტაატით მარტო, ბოდვით და ღელვით,
მოვდივარ მარტო და ისევ გნატრობ,
გული საგულეს ვეღარ ჩერდება,
ვეღარ მოველ მე  შენს გაჩერებას..


იგ,

ივლისი, 2011

ლექსი უბრალოდ, ისე..

დღეები გადის,
აი,  დაღამდა კიდეც, 
სათქმელს დაგროვილს
გული ვერ იტევს, 
ვიღაც უხილავი, 
ჩემთვის უცნობი ძლიერად მიტევს,
ამ ცხოვრებაში არავინ მითბენს..
დამღალა სევდამ, 
უიმედო სიმების ძერწვამ, 
ჩვენ ორს შორის რომ 
სიყვარული მხოლოდ მე მსერავს..
დრო გადის.. 
ერთხელ მაიცნ იქნებ დაფიქრდე, 
მტერი არა ვარ, ნუ მექიშპები
ამ ერთხელ დამინდე..
ნეტავ ვიცოდე, 
ისე, უბრალოდ..
გულში რა გიდევს.. 




იგ
ივლისი, 2011

ჰარი პოტერის დასკვნითი ნაწილი..

"ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები 2"- ასე ჰქვია ფილმის ფინალურ ნაწილს, რომელიც უკვე გამოვიდა დღის სინათლეზე. ცოტა კი უცნარური შეგრძნება მაქვს, რომ მთვრდება პოტერიანა.. 2001 წლიდან მოყოლებული მოუთმენლად რომ ველოდებოდი სულ, ამ დღეებში ბოლო სერია უნდა ვნახო. ფილმის ქართული პრემიერა 14 ივლისს კინო-თეატრ "ამირანში" 3D ფორმატით გაიმართება.
ჩემო ძვირფასებო,  ცნობისთვის, ინგლისელმა მწერალმა ჯოან როულინგმა, ჰარი პოეტერის სულის ჩამდგმელმა ადრე განაცხადა, რომ ის აღარ გააგრძელებს ამ რომანზე მუშაობას. ახლა კი ცნობილია, რომ ავტორმა ეს ყველაფერი გადაიფიქრა და უახლოეს მომავალში ჰარი პოტერის ახალ ტომეულს შემოგვთავაზებს. ეკრანიზაციაც მოხდება ალბათ, აბა ისე როგორ იქნება.
აღსანიშნავია, რომ პოტერის ბოლო ტომი პროდიუსერებმა ორ ნაწილად გაყვეს, მიზეზად წიგნის სიდიდე დაასახელეს, თუმცა ცხადია – ყველაფერი მოგების გამო გაკეთდა. პირველმა ექვსმა ფილმმა  თითქმის 5,5 მილიარდი დოლარი მოგება მოუტანა.
 “ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრების” მეორე ნაწილი კვლავაც დევიდ იეტისმა გადაიღო. ჯადოქრებზე ბოლო ორ ფილმს ეს რეჟისორი ხელმძღვანელობდა და Warner Brothers-ის მითითებებს ზუსტად ასრულებდა.
ცოტას მოგიყვებით რა ხდება ბოლო ნაწილში, მე ვიკიპედიაში წავიკითხე.. მოკლედ, ვოლდემორთან შეკრების შემდეგ სიკვდილის მხვრელები თავს ესხმიან ჰარისა და მის მეგობრებს გადაფრენისას, რასაც ეწირება ბუ ჰედვიგი. ჰარის ჯადოსნური ჯოხი მოულოდნელ შელოცვას ისვრის და ბნელი მბრძანებლის ჯოხი, რომელიც მან ლუციუს მალფოისგან აიღო, იმტვრევა.ბილ უისლის ქორწილის წინ მეგობრების სამეულს აკითხავს მაგიის მინისტრი რუფუს სკრიმჯერი, რომელმაც ბავშვებს უნდა გადასცეს დამბლდორის ანდერძით გათვალისწინებული ნივთები - გოდრიკ გრიფინდორის ხმალი, წიგნის ბარდი ბიდლის ზღაპრები, დელუმინატორი (შუქის შეწოვის და გამოშვების მოწყობილობა) და ჰარის მიერ პირველად დაჭერილი სნიჩი. მაგრამ ხმალს ჰარის არ აძლევენ, რადგან ის დამბლდორს არ ეკუთვნოდა. ქორწილში ჰარი გაიცნობს ლუნა ლავგუდის მამას, ქსენოფილიუსს, რომელსაც გულზე დამაგრებული აქვს უცნაური სამკუთხედი ნიშანი.
ამ დროს საზარელი ამბები მჟღავნდება: სკრიმჯერი მოკლულია, ვოლდემორი აკონტროლებს სამინისტროს, ხოლო სიკვდილის მხვრელები თავად ჩნდებიან ქორწილში.
 ხოლო, როგორ დამთავრდება პოტერიანა, ამას მრავალ ჩემნაირ პოტერმანთან ერთად ვნახავ "ამირანში"..
 და ბოლოს , “ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები” ერთ დიდ ტრეილერს უფრო ჰგავს, ვიდრე მხატვრულ ფილმს. ჰოდა, მიყვარს ტრილერები, თან სადაც სასწაულები და მაგიური რამეები ხდება.. ნეტა მეც შემეძლოს ცოტა ჯადოქრობა..იფ, იფ.. რა მაგარი იქნებოდა..
დასანანია, რომ ამ ფილმის ნახვა მარტოს მომიწევს..
თუმცა, უკაცრავად, მომიტევეთ, სულ დამავიწყდით, უცნობო პოტერმანებო ამა ქვეყნისა, "ამირანში"  შეხვედრამდე . ;)
ვიდრე ფილმს ნახავდეთ, ოფიციალურ ტრილერს გიტოვებთ.. 

პ.ს. ადრე ვამბობდი, რომ ბიტლომანი ვარ, ახლა გამოვიდა, რომ პოტერმანიც ვყოფილვარ..
რა ვქნა, ჰარი პოტერი ჩემი ბავშვობის ნაწილიც არის..


იგ,
ივლისი, 2011

მე არ მინდა ვიყო "ცივსისხლიანი"...:)

ადამიანი თავისი ტვინის ძალიან მცირე პროცენტს იყენებსო თურმე....რამდენს შევძლებდით თუნდაც კიდევ ამდენის გამოყენება რომ შეგვძლებოდა.......და საერთოდ რა იქნებოდა რომ გამოგვეყენებინა მთელი ჩვენი შესაძლებლობები...იქნებ მე შემიძლია ფრენა და ვერ ვხვდები, იქნებ შემიძლია დროის უკან დაბრუნება და ბევრი რამის შეცვლა, იქნებ არ მჭირდება შეცდომებზე სწავლა, იმიტომ რომ მათ არ ვუშვებ...იქნებ მე ვარ წინასწარმეტყველი... იქნებ შემიძლია არ ვისუნთქო, არ მტკიოდეს, არ ვგრძნობდე, ვაკონტროლებდე ჩემს ემოციებს და ვიდგე მათზე მაღლა...იქნებ მე ცხოველების ენა მესმის...იქნებ მე თქვენ აზრებსაც ვკითხულობ... იქნებ...იქნებ ...იქნებ...ალბათ ბევრი რამე შეგვიძლია ჩვენ, ადამიანებს....და მაინც ყველაზე მნიშვნელოვანი - იქნებ შემიძლია როცა მოვინდომებ გადავხედო ჩემს ქვეცნობიერს და უამრავ კითხვას გავცე პასუხი- რატომ არ ვარ ბედნიერი, როცა ყველაფერი კარგადაა თითქოს?? ან რა მიხარია ზოგჯერ უამრავი პრობლემით გარემოცულს??? რატომ ვქმნი ზოგჯერ წვრილმანისგან ტრაგედიას და რატომ ვარ სხვა დროს არაადეკვატურად ინდეფერენტული?? ...რატომ ვართულებ მარტივს? ან სიმშვიდე რატომ მეზიზღება??...მე არ მჯერა ბედის- მე ვიცი რომ თითოეული მოვლენა ჩვენს ცხოვრებაში ჩვენი აზრებით ან აკვიატებული იდეებით მოვიზიდეთ, სწორედ ამიტომაა ოპტიმისტებს ყოველთვის მეტად რომ უმართლებთ- ისინი თავად იზიდავენ დადებით მოვლენებს...მე კი ჩემი პესიმისტური ახირებით რომ „ეს არ გამოვა“, ხშირად დამინგრევია ის, რაც წესით გამოდიოდა.... რამდენი მეგობარი ან ნაცნობი მყავს , რომნლებიც სულ ცდილობენ გრძნობების და ფიქრების კონტროლს და მათი ცხოვრება რა თქმა უნდა მეტად გათვლილი და უპრობლემოა ვიდრე ჩემი...მაგრამ მე რომ არც მიცდია??? ბოლომდე რომ მივყვები ყველა ემოციას??? განა არ შემიძლია, მაგრამ რომ არ მინდა??? ......ალბათ ბევრი რამე შეგვიძლია ჩვენ, ადამიანებს....მაგრამ ალბათ იმიტომ ვართ ადამიანები, რომ ვერ ვიყენებთ ამ შესაძლებლობებს... ასე რომ...:) პრაგმატულებო, პრაქტიკულებო, არაემოციურებო- ნუ კარგავთ თქვენს ადამიანურობას....იცხოვრეთ, იგრძენით, გრძნობების ნუ გეშინიათ!! რაც უფრო მეტს გრძნობთ, მით უფრო ცხოვრობთ!! ...და მეც გავაგრძელებ ძველებურ, მშფოთვარე ცხოვრებას:) დავუშვებ ისევ შეცდომებს, და ვერც ვისწავლი მათზე, ...ისევ ვიგრძნობ, ისევ განვიცდი, ისევ მეტკინება, არც წინასწარმეტყველება მინდა და არც თქვენი აზრების კითხვა,- მოულოდნელობას არაფერი ჯობია...მე გულგადაშლილი შევხვდები ცხოვრების ყველა დარტყმას...მერე ამ დარტყმას ისევ სიხარული ჩაანაცვლებს...მე ვიცხოვრებ...იმიტომ რომ მე ვარ ადამიანი....


ბუშკა -The author


2011 წელი 

ივლისის სიცხეში..

ივლისის სიცხეშიაც არ მასვენებს,
ისევ განუწყვეტელ აზრთა დევნა,
ისევ შორეული სიზმარივით,
რატომ თავს მევლება აღმაფრენა..

უცებ მომერია სიხარული,
გულს ისევ მოსწყურდა ანცობა,
არა, აღარავის აღარ ვეტყვი,
თურმე ძნელი არის განდობა..

მომინდა იმ წარსულში დაბრუნება,
ციცინათელებთან თამაში,
თმაში გაბნეული გვირილების
სურნელს ვერ ველევი მარადის..

ნუთუ შენ არ გინდა დაიბრუნო
და მეც დამიბრუნო ბავშვობა,
მოდი არ აცალო ამ სიყვარულს,
ნაწვიმარ გუბესავით დაშრობა!!!

პ.ს. სიცხისგან ვწერ, დიახ, სიცხისგან!!! რავარი სიცხეები დაიჭირა ამ ბოლოს ბიჯოოო!! :D ;-)

იგ

ივლისი, 2011

მინდა, ვიღაცა მელოდეს სადღაც..

მოგესალმებით ყველას..

დიდი ხანია აღარ დამიწერია ჩემს ბლოგზე, მომნატრებია აქაურობა.. ამასობაში ზაფხული ვიგრძენი, თუმცა ივლისის სიცხეში მე მაინც "მგრილა"..
ჰოო, რაზე მინდოდა დამეწერა.. ამ ბოლო დროს, დროს "ვინახავ" ხოლმე წიგნის წასაკითხად. განსაკუთრებით თანამედროვე მწერლებს მივეძალე(დედაჩემი იტყოდა, რას ამბობ, რაც ძველი იყო ყველა წაიკითხეო.. ყველა არა, მაგრამ რაც წაკითხული უნდა ჰქონდეს ადამიანს, თამამად ვაცხადებ, წაკითხული მაქვს უმეტესობა).
თანამდეროვე მწერალთა სიაში კი განსაკუთრებით პოპულარობით სარგებლოს ანა გავალდა, ფრანგი მწერალი ქალი.. დაიბადა 1970 წელს პარიზში. მან კლასიკური ლიტერატურული განათლება ჯერ პანსიონში, შემდეგ კი სორბონის უნივერსიტეტში მიიღო. გავალდას წარმატებული სამწერლობო კარიერა 1999 წელს დაიწყო, როდესაც ის FRANCE INTER–ის ლაურეატი გახდა კონკურსში “ყველაზე ლამაზი წერილი სიყვარულზე”. მას შემდეგ მან არაერთ კონკურსში მიიღო მონაწილეობა, რაც დაგვირგვინდა RTL–ის გრანპრით ნოველების კრებულისათვის “მინდა, ვიღაც მელოდეს სადღაც”, ასევე კრებული დაჯილდოვდა ARIAL-ის გრანპრით.

მისი წიგნი , "მინდა, ვიღაც მელოდეს სადღაც“ კი საკმაოდ მოთხონადია თბილისის წიგნების მაღაზიაში. წიგნმა დამაინტერესა და მეც ვიყიდე. პატარა ტანის წიგნი სასიამობნოდ წასაკითხი აღმოჩნდა. დიდად კი ვერ დაიკვეხნის თავისი ლიტერატურული მნიშვნელობით, მაგრამ თანამედროვე ფრანგების სევდიანი, მხიარული, უიღბლო თუ ბედნიერი ისტორიებია.. მოთხრობები "სკეჩებივითაა" და ერთი ამოსუნთქვით იკითხება.. წიგნების მაღაზიიდან გამოვედი თუ არა(ტერიტორია ვერა) დავიწყე კითხვა, სახლში მისული არ ვიყავი, უკვე დამთავრებული მქონდა (ტერიტორია- ჩუღურეთი).

მოთხრობები პირველ პირშია დაწერილი, ნაწერი სადაა და გასაგები.

სხვადასხვა ისტორიები ენაცვლება ერთმანეთს და ვერც კი ხვდებით, დრო როგორ გადის ..

მაგალითად: ერთი იმ გოგოს ხვდება, რომელიც წლების განმავლობაში ეგონა, რომ მისი ცხოვრებიდან იყო გასული, მეორე უნებლიედ ხდება სხვათა უბედურების მიზეზი, ჯარისკაცი კიდევ იმას ხვდება, რომ რისთვისაც ბევრს იბრძვი, რაც ასე ოცნებად გეჩვენება შეიძლება ისეთი აღარ აღმოჩნდეს – დრო გავიდა და შეიცვალა. მის ცხოვრებაში კიდევ ქარვა შემოდის და ხვდება, რომ ეს ერთადერთი გადარჩენის გზაა.

ყველა მათგანში არის რაღაც საერთო, ღრმა სულიერი სამყარო. პრაგმატულ და რაციონალურ სამყაროშიც არიან ასეთი მგრძნობიარე ადამიანები. მკითხველზე მათი ისტორიები ემოციურად მოქმედებს.

აღსანიშნავია, რომ ეს წიგნი საფრანგეთში ბესტსელერი გახდა და 27 ენაზეც ითარგმნა..

გირჩევთ, აჰყვეთ თანამედროვეობას და ანა გავალდას გაეცანით..

წიგნიში საინტერესო ციტატებია, აი ისეთი, რო გონებაში ჩაგრჩება კიდეც:


1. ჩემმა “მოჩვენებითმა ცხოვრებამ” თავი დამანება და მომცა უფლება, ბედნიერი ვყოფილიყავი;

2. ის ბიჭი უფრო გულჩვილი არლეკინო იყო, ვიდრე golden boy;

3. ერთბაშად, ერთი დარტყნით მიბრუნდება მთელი ჩემი გონიერება;

4. მასაც "არ უნდოდა ეტირა. უბრალოდ ეშინოდა არ დამსხვრეულიყო და არ ეტირა შინაგანი სიკვდილის გამო"

5. ასეთიც ბევრი შემხვედრია: "არ იცის რა სურს ცხოვრებაში და მუდამ თან დაათევს ბანალურობას"

6. "ჩემი მეორე ნახევარი, რომელსაც ჩემი სისუსტის გამო ერთ დღეს ცოლად გავყევი"- ამის მეც მეშინია..

7. ზოგჯერ ასეთი შეგრძენაბ მეც მაქვს ხოლმე გავალდას გმირებისა არ იყოს: "ისეთი შეგრძნება, მაქვს როგორც დამწყებ პარიკმახერს, რომელმაც წინასწარ იცის, რომ მისი გაკეთებული ვარცხნილობა არ ივარგებს".

8. და ბოლოს: "ნუ შემიყვარებთ ჩემი დიდი მკერდის გამო, გიყვარდეთ ჩემი სუბსტანციის არსი" =)

გთავაზობთ მწერლის პორტრეტსაც..


Anna Gavalda


 














იგ
ივლისი, 2011